A Tale I Can't Remember

4 παραμύθια καταστάσεων

2012-01-11T22:41:00.000+02:00

Ο Ακροβάτης

Στεκόταν εκεί... ανάμεσα σε χιλιάδες θεατές μέσα στην επιβλητική σκηνή του τσίρκου. Βαμμένος με τα χρώματα του κλόουν, έκανε κάθε μέρα τα ίδια κόλπα με τη σειρά που απαιτούσε το πρόγραμμα. Πρώτα έκανε τον κόσμο να γελάει παρέα με άλλους κλόουν, μετά τους διασκέδαζε με τις κορίνες και τα μπαλάκια μαζί με έναν ακόμα κλόουν και τέλος ήταν το δικό του νούμερο, η ισορροπία στο σχοινί. Σ' αυτό το νούμερο ήταν ο πρωταγωνιστής, το κοινό κοιτούσε μόνο αυτόν και τα ακροβατικά του έκοβαν την ανάσα κάθε φορά που αυτός έκανε τούμπες πάνω στο τεντωμένο σχοινί και αυτό κουνιόταν δίνοντας την αίσθηση ότι ο κλόουν θα πέσει στο έδαφος και ίσως να σκοτωθεί. Ο ακροβάτης όμως είχε εμπιστοσύνη στα πόδια του, ήταν από τους λίγους ακροβάτες που δεν είχαν πέσει ποτέ από το σχοινί στο έδαφος, δεν είχε τραυματιστεί ποτέ και ήξερε ότι κάθε φορά που προσγειωνόταν μετά από μία τούμπα πάνω στο σχοινί, αυτό έπρεπε να κουνηθεί για να νιώσουν την αγωνία οι θεατές.

Βρισκόταν για άλλη μια φορά πάνω από το σχοινί, έτοιμος να εντυπωσιάσει το κοινό με το νούμερο του. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει, άλλοι ακροβάτες πριν ξεκινήσουν έκαναν τον σταυρό τους ή έλεγαν μια προσευχή από μέσα τους, αυτός όμως είχε το φυλαχτό του... Κάποιος που τον ήξερε θα έλεγε ότι ήταν ερωτευμένος με το φυλαχτό του, ο ίδιος πίστευε ότι το φυλαχτό του ήταν αυτό που του έδινε τη δύναμη να κάνει τα ακροβατικά του, αυτό ήταν που τον προστάτευε τόσα χρόνια και δεν είχε πάθει τίποτα. Το φυλαχτό του ήταν ένα ρολόι, όχι όμως ένα οποιοδήποτε ρολόι. Ήταν ένα απλό ρολόι από αυτά που τα κρεμάς στο λαιμό, διακοσμητικό περισσότερο, κρεμόταν από μια χρυσή αλυσίδα γύρω από το λαιμό του ακροβάτη. Αυτό το ρολόι ήταν του πατέρα του, ο πατέρας του το είχε αγοράσει όταν ο ακροβάτης γεννήθηκε και το ρολόι άρχισε να λειτουργεί την ώρα που ο ακροβάτης έβγαινε από την κοιλιά της μάνας του. Κάθε ώρα που το ρολόι χτυπούσε ήταν μία ώρα από τη ζωή του ακροβάτη και λίγο πριν πεθάνει ο πατέρας του του είχε πει να το προσέχει όσο και τη ζωή του. Ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που ο ακροβάτης είχε στην κατοχή του... ήταν ερωτευμένος με το ρολόι....

Ακούμπησε το ρολόι, το έσφιξε με όλη του την δύναμη μέσα στην παλάμη του, έκλεισε τα μάτια του και μετά από δευτερόλεπτα τα ξανά άνοιξε. Ήταν έτοιμος να αρχίσει. Τότε είδε κάτι που το έκοψε την ανάσα. Ανάμεσα στο κοινό ξεχώρισε τα χρυσαφένια της μαλλιά. Αρκετά μέτρα μακρυά απέναντι του καθόταν μια ξανθιά κοπέλα με γαλανά μάτια, τόσο όμορφη που θα μπορούσε να θυσιάσει τα πάντα για να την έχει, θα μπορούσε να κάνει τα πάντα για να κερδίσει ένα βλέμμα από τα υπέροχα γαλανά μάτια της. Από όλους τους θεατές που είχαν καρφώσει το βλέμμα τους πάνω του αυτή ήταν η μόνη που δεν τον κοιτούσε, αντίθετα είχε το κινητό στο αυτί της στερεωμένο με το ένα της χέρι ενώ τα μάτια της ήταν καρφωμένα στο έδαφος. Ο ακροβάτης όμως ήθελε να το κερδίσει αυτό το βλέμμα, να τον κοιτάξει έστω για μια στιγμή... μια τόση δα στιγμή από τα μάτια της θα τον έκανε ευτυχισμένο.... ένα βλέμμα. Αυτό το βλέμμα θα το κέρδιζε, είχε πάρει την απόφαση του από τη στιγμή που είχε δει αυτόν τον άγγελο απέναντι του.

Ο ακροβάτης πήρε φόρα, άρχισε να περπατάει πάνω στο σχοινί, γρήγορα πήδηξε στον αέρα, έκανε μια τούμπα και πέφτοντας άφησε το σώμα του να πέσει πιο κάτω από το σχοινί και την τελευταία στιγμή, άπλωσε το χέρι του για να κρατηθεί από το σχοινί. Οι θεατές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα αναμειγμένα με φωνές και μορφασμούς τρόμου. Ο ακροβάτης πρόσεξε την κοπέλα, αλλά αυτή δεν είχε δει το ακροβατικό του. Αυτός αποφασισμένος να την κάνει να τον προσέξει ξανά ανέβηκε στο σχοινί. Το δεύτερο του κόλπο θα της τραβούσε την προσοχή ήταν σίγουρος γι' αυτό. Πάτησε πάνω στο σχοινί, έκανε δύο βήματα και πήδηξε στον αέρα, το σώμα του στριφογύρισε δεξιά αρκετές φορές και μετά τα γόνατα του διπλώθηκαν στο σχοινί με τρόπο που να κρατάει το σώμα του ακροβάτη στο σχοινί με το κεφάλι ανάποδα. Το κοινό σηκώθηκε όρθιο, πολλοί σφύριζαν άλλοι φώναζαν κι όλοι είχαν ξεσπάσει σε χειροκροτήματα, η κοπέλα όμως συνέχιζε να μιλάει στο τηλέφωνο, κλείνοντας το ένα αυτί της για να αποφύγει τον θόρυβο που είχε ξεσπάσει γύρω της. Ήταν ώρα για το τελευταίο ακροβατικό του. Αυτήν την φορά θα την έκανε να τον κοιτάξει. Ήταν αποφασισμένος να το δοκιμάσει. Κανονικά το τελευταίο του κόλπο περιλάμβανε μια διπλή τούμπα στον αέρα και προσγείωση για υπόκλιση με τα πόδια στο σχοινί, ένα ακροβατικό που είχε δοκιμάσει χιλιάδες φορές, ωστόσο αυτήν την φορά ήθελε απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή της κοπέλας και θα το έκανε δοκιμάζοντας κάτι που δεν είχε δοκιμάσει κανείς ποτέ ή αν το είχε κάνει δεν ήταν ζωντανός για να το μεταφέρει στους άλλους ακροβάτες. Ο ακροβάτης έκλεισε τα μάτια του, όταν τα ξανά άνοιξε το σώμα του ήταν στον αέρα και έκανε την πρώτη στροφή στην τούμπα του, στην δεύτερη το κοινό σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να χειροκροτεί, στην τρίτη οι θεατές ξέσπασαν σε ουρλιαχτά και στην τέταρτη όλοι είχαν σηκωθεί από τις θέσεις τους και κοιτούσαν παγωμένοι το θέαμα. Εκείνη τη στιγμή το βλέμμα του ακροβάτη διασταυρώθηκε με το βλέμμα της κοπέλας... τα γαλανά της μάτια διασταυρώθηκαν με τα δικά του μάτια, τα χείλια της άνοιξαν διάπλατα καθώς ένα τσίριγμα έβγαινε από το λαρύγγι της και μετά τα χέρια της μπήκαν μπροστά στο στόμα της καθώς αυτή σηκωνόταν από την καρέκλα της κι έκλεινε το κινητό με το άλλο της χέρι. Ο ακροβάτης χαμογέλασε, όμως ένα δευτερόλεπτο μετά το χαμόγελο έσβησε από το πρόσωπο του...

Κάπου ανάμεσα στην τρίτη και τέταρτη στροφή του σώματος του στον αέρα, το ρολόι ξετυλίχτηκε από το λαιμό του και άρχισε να πέφτει προς το έδαφος. Ο ακροβάτης έκλεισε τα μάτια του καθώς τα χέρια του ακούμπησαν το σχοινί, αλλά δεν κατάφεραν να τυλιχτούν γύρω του και να τον κρατήσουν από την πτώση προς το κενό. Το κοινό πάγωσε και τα βλέμματα όλων έμειναν κενά να κοιτάζουν την πτώση του ακροβάτη προς το έδαφος κι όλα τα βλέμματα στράφηκαν στο πίσω μέρος της σκηνής για να αποφήγουν να κοιτάξουν την σύγκρουση του ακροβάτη με το έδαφος. Το κεφάλι του θρυμματίστηκε και ο λαιμός του τσαλακώθηκε τόσο που στο τέλος το κεφάλι του δεν στεκόταν σε κανένα κόκκαλο της σπονδυλικής στήλης, το υπόλοιπο σώμα του έγινε κομμάτια λίγο πριν το ρολόι σπάσει σε χίλια κομμάτια. Τα μάτια της κοπέλας έμειναν καρφωμένα πάνω στο άψυχο σώμα του ακροβάτη, ήταν η μόνη που είχε δει ότι τα χέρια του είχαν αφήσει επίτηδες το σχοινί πριν ο ακροβάτης πέσει στο έδαφος... ένα μόνο δάκρυ κύλησε εκείνη τη μέρα κι αυτό ήταν του ακροβάτη όταν είδε το ρολόι να πέφτει... το ρολόι είχε λειτουργήσει για 28 χρόνια, 2 μήνες, 13 ώρες και 40 λεπτά...

"Αφιερωμένο σ' ένα Λ που για μένα είναι το ρολόι μου και το ευχαριστώ που υπάρχει στη ζωή μου..."

4 παραμύθια καταστάσεων

2011-09-07T04:45:00.000+03:00

Η Κούκλα

Στεκόταν εκεί, ακόμα εκεί, ανάμεσα στα άλλα κουκλάκια του παιχνιδάδικου, μπροστά στη βιτρίνα, να κοιτάζει επίμονα τους περαστικούς, μέσα από τα πλαστικά γαλάζια μάτια της και να τους χαμογελά μόνιμα με το ψεύτικο πλαστικό της χαμόγελο. Ήταν μια κούκλα, πλαστική, σαν όλες τις άλλες, αλλά είχε κάτι διαφορετικό, πίσω από το πλαστικό της κουφάρι έκρυβε ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν μπορούσε να κλάψει, δεν μπορούσε να γελάσει, μπορούσε όμως να χαρεί και να λυπηθεί, να τρομάξει και να ενθουσιαστεί. Το συναίσθημα όμως που κυριαρχούσε ήταν ο φόβος, ο φόβος ότι μία μέρα κάποιος θα έρθει για να την αγοράσει. Ένιωθε ασφαλής πίσω από την γυάλινη βιτρίνα του μαγαζιού κι όσο περνούσε ο καιρός τόσο σκονιζόταν και τόσο πιο σπάνια της έριχναν εκείνα τα ανατριχιαστικά βλέμματα αγοράς που τόσο έτρεμε. Μέσα στο μυαλό της ο κόσμος περιοριζόταν στο μικρό δρομάκι που υπήρχε μπροστά της και στο μαγαζί με τα γλυκά που υπήρχε απέναντι, μέχρι εκεί έβλεπε και δεν ήθελε να δει πιο μακρυά, της αρκούσε να ζει στον μικρόκοσμο της.

Ήταν καλοκαίρι, ένα από τα πιο ζεστά του Αυγούστου. Η κούκλα έβλεπε τον ιδρώτα στο πρόσωπο των περαστικών και τα μισόκλειστα από τον ήλιο μάτια τους και χαιρόταν τόσο πολύ που δεν είχε σάρκα και οστά για να ιδρώνει κι αυτή, φανταζόταν ότι είναι κάτι πολύ ενοχλητικό να είσαι μούσκεμα. Η ώρα πέρασε, η πόρτα και τα φώτα του μαγαζιού κλείσανε και το μόνο που είχε μείνει ανοιχτό ήταν το μικρό φωτάκι που φώτιζε τα κουκλάκια. Η κούκλα συνέχιζε να χαζεύει τις κινήσεις τυχαίων περαστικών στον μικρόκοσμο της. Τότε έγινε κάτι συναρπαστικό. Ένα αγόρι, όχι πάνω από είκοσι χρονών στάθηκε μπροστά στην βιτρίνα. Ήταν αδύνατο, ντυμένο με κουρελιασμένα, βρώμικα ρούχα, τα μαλλιά του νόμιζες στάζουν λάδι από την απλησιά και τα κόκαλα στο πρόσωπο του εξείχαν τόσο που έμοιαζαν ψεύτικα εμφυτεύματα πάνω σε γερασμένο δέρμα, μόνο με μία λέξη θα μπορούσες να περιγράψεις το ύφος του... ταλαιπωρία. Ο νεαρός έριξε ένα γρήγορο βλέμμα στα κουκλάκια της βιτρίνας και απότομα σταμάτησε πάνω στην κούκλα, που βρισκόταν στο κέντρο. Τα μάτια του καρφώθηκαν πάνω στα δικά της. Η κούκλα αν μπορούσε να κουνηθεί, θα είχε αρχίσει να τρέμει. Ο χρόνος είχε σταματήσει, τα πάντα είχαν γίνει όμορφα γύρω της, ένα περίεργο συναίσθημα δέους και θαυμασμού μεγάλωνε μέσα της, όσο ο τυχαίος νεαρός την κοιτούσε όλο και πιο επίμονα. Δεν ήθελε να σταματήσει να την κοιτάζει, γιατί μέσα σε μια στιγμή είχε καταλάβει τι είναι αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν έρωτα. Ένιωθε ερωτευμένη, αισθανόταν μία απίστευτα μεγάλη δύναμη να την σπρώχνει από την θέση της για να πάει μαζί του, το μόνο που ήθελε ήταν να είναι για πάντα μαζί του. Ο νεαρός τράβηξε απότομα το βλέμμα του από πάνω της. Η κούκλα ξαφνιάστηκε, αλλά συνέχισε να τον κοιτάζει το ίδιο επίμονα. Το αγόρι κοίταξε καλά την βιτρίνα και το χερούλι της πόρτας, ύστερα ψιθύρισε κάτι γρήγορα και χάθηκε στη νύχτα. Η κούκλα αν μπορούσε να χαμογελάσει θα το έκανε, γιατί μέσα από τα χείλια του είχε ξεχωρίσει μία λέξη.... αύριο... αύριο θα ερχόταν να την αγοράσει, ήταν τόσο ευτυχισμένη...
Η νύχτα πέρασε κι ο ήλιος βγήκε για να φωτίσει αυτό το υπέροχο "αύριο" που τόσο περίμενε η κούκλα. Ήθελε για πρώτη φορά να βγει από το κατάστημα, να φύγει πέρα, μακρυά από τον μικρόκοσμο της, να είναι μαζί με τον νεαρό που της είχε κλέψει τα αισθήματα και τα' χε πάρει μαζί του την προηγούμενη νύχτα φεύγοντας βιαστικά. Οι ώρες περνούσαν, περνούσαν και ο ήλιος έφευγε και η κούκλα ανησυχούσε. Που ήταν, μήπως είχε πάθει κάτι; Μήπως, την είχε ξεχάσει; Και οι ώρες περνούσαν και ο ήλιος έδυε και η ο ενθουσιασμός μετατράπηκε σε άγχος και το άγχος σε απογοήτευση. Και οι ώρες περνούσαν και ο γεράκος που είχε το παιχνιδάδικο, είχε αρχίσει να μαζεύει τα κουκλάκια από το δρόμο για να κλείσει. Κι ο ήλιος έδυσε και το μαγαζί έκλεισε. Η κούκλα είχε "παγώσει". Δεν μπορεί να την ξέχασε, κάτι είχε πάθει. Ίσως να μην πρόλαβε, να είχε κάποιες άλλες δουλειές να κάνει. Σκέψεις κι άλλες σκέψεις, περισσότερες σκέψεις, περνούσαν από το μυαλό της, άλλες κακές, άλλες καλές, μέχρι που την πήρε ο ύπνος...
Το μόνο που κυριαρχούσε στο δρόμο γύρω από το μαγαζί ήταν το σκοτάδι και η ησυχία. Αυτήν την ησυχία διέλυσε ξαφνικά η πέτρα που έριξε ο νεαρός πάνω στη βιτρίνα. Η κούκλα ξύπνησε απότομα μέσα από όνειρο και πριν καταλάβει τι συμβαίνει, είδε τον νεαρό να την πιάνει και να την ρίχνει μέσα σε μία μαύρη σακούλα μαζί με άλλα κουκλάκια. Τι συνέβαινε; Δεν μπορούσε να καταλάβει, το μόνο που την ένοιαζε ήταν ότι το αγόρι που είχε ερωτευτεί ήρθε να την πάρει, ήρθε γι αυτήν και μάλιστα ήρθε να την κλέψει και να είναι μαζί. Η κούκλα δεν ήθελε τίποτα άλλο πλέον, έφευγε από τον μικρό της κόσμο και την ασφάλεια της βιτρίνας, κάτι που την φόβιζε κάπως, αλλά αισθανόταν τόσο όμορφα που ήταν μαζί του, τόσο όμορφα...
Ευτυχία, δέος, έρωτας, τα συναισθήματα που την είχαν κυκλώσει. Το μόνο που μπορούσε να δει μέσα στη σακούλα ήταν σκοτάδι, ανακατευόταν με τα άλλα κουκλάκια καθώς ο νεαρός, έτρεχε με την σακούλα στην πλάτη, αλλά δεν την ένοιαζε γιατί άκουγε τα βήματα του και είχε την αίσθηση ότι είναι μαζί του. Μετά από αρκετή ώρα ο νεαρός σταμάτησε. Η κούκλα τον άκουσε να μιλάει με κάποιον. Μιλούσαν βιαστικά, σε μία γλώσσα που δεν καταλάβαινε. Ξαφνικά είδε φως να μπαίνει μέσα στη σακούλα καθώς ο νεαρός έβαζε το χέρι του μέσα για να την πιάσει. Και τότε την άγγιξε, την κρατούσε σφιχτά μέσα στα βρώμικα, αλλά υπέροχα ,γι αυτήν, χέρια του. Τα δευτερόλεπτα που την κράτησε, ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής της... ήταν τόσο όμορφα. Τα δευτερόλεπτα όμως τελείωσαν και ο νεαρός έδωσε την κούκλα στα χέρια ενός αγνώστου και ο άγνωστος γέμισε τα χέρια του νεαρού με χρήματα.... Την πούλησε....

Η κούκλα έσπασε μέσα στα χέρια του αγνώστου, ο νεαρός κοντοστάθηκε, κοίταξε τα κομμάτια πλαστικό που είχαν πέσει στο χώμα, τα έθαψε με μια κίνηση του ποδιού του και συνέχισε να δίνει τα υπόλοιπα κουκλάκια στον άγνωστο. Τότε είδε τον άγνωστο να κλαίει... ήταν ο μόνος που είχε ακούσει την απεγνωσμένη κραυγή της την ώρα που πέθαινε...

Αφιερωμένο σ' ένα Λ

2011-06-17T02:29:00.002+03:00

"Κάποτε ανοίγεις τα μάτια σου και είναι γεμάτα κόκκινο, τα μαλλιά σου παραμένουν όμως μαύρα...."

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από "Τα άνθη του κακού" την πιο όμορφη ποιητική συλλογή που έχει πέσει στα χέρια μου.... Μπωντλαίρ .

Ο Βρικόλακας
Καθώς οι δαίμονες με τ' άγριο μάτι
Θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι
Και θα γλιστρήσω κοντά σου αχνός
Σαν τα τα φαντάσματα της νυχτός.

Ξανά θα σου δώσω, μελαχρινή μου,
Σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου
Και χάδια τέτοια σαν του φιδιού
Που σέρνεται πλάι σε τάφο νεκρού.

Και μόλις φέξει η αυγή η πελιδνή
Τη θέση μου θα βρεις εκεί αδειανή
Και κρύα ώσπου να 'ρθει πάλι το βράδυ.

Όπως οι άλλοι μ' αγκαλιές και χάδι,
Στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ
Θα βασιλέψω με φρίκη εγώ.

"... κι όταν τα μάτια σου ξαναγεμίσουν πράσινο εγώ δεν ξέρω αν θα 'μαι εκεί για να τα δω, δεν ξέρω αν θα μ' αφήσεις να ξαναγλείψω το αίμα από τις πληγές σου..."

Μουσικό Κομμάτι (Καβατίνα- Μελόδραμα)

2011-06-06T23:49:00.001+03:00

Πρελούδιο:
...Οι δύο ερευνητές προχώρησαν στο σκοτεινό σοκάκι που απλωνόταν ευγενικά ανάμεσα στις μεγάλες πολυκατοικίες για να περάσει απαρατήρητο, αφού ήταν η πιο ταπεινή παρουσία στη γειτονιά. Σταμάτησαν στην επόμενη στροφή και έμειναν αποσβολωμένοι από το θέαμα που αντίκρισαν. Ο ένας άρχισε να χαϊδεύει τη γενειάδα του νευρικά κι ο άλλος άρχισε να ξεφυσάει. Ιδρώτας κύλησε στο μέτωπο τους, ενώ το στόμα τους είχε στεγνώσει. Τόσα χρόνια ερευνητές ανεξήγητων υποθέσεων, είχαν βρεθεί σε πολλές αποτρόπαιες σκηνές αυτοκτονίας και δολοφονιών, αλλά δεν είχαν δει ποτέ κάτι παρόμοιο. Η φρίκη της σκηνής ήταν τόσο έντονη που τους έκανε να θέλουν να βγάλουν ότι είχαν καταπιεί εκείνη τη μέρα. Η μόνη μυρωδιά στον αέρα ήταν αυτή της σάπιας από καιρό σάρκας και το αποξηραμένο αίμα. Μύριζε ψοφίμι και από τη σκηνή μπροστά τους ήξεραν ότι δεν ήταν ψόφιο ζώο. Παντού γύρω τους υπήρχε αίμα. Τα πάντα είχαν βαφτεί με αίμα, το οποίο είχε ξεραθεί και είχε σχηματίσει μια αηδιαστική μαύρη ζωγραφιά σε τοίχους και έδαφος. Το θέαμα γινόταν πιο ανατριχιαστικό με τα κομμάτια ανθρώπινης σάρκας που ήταν πεταμένα δεξιά κι αριστερά, κολλημένα σε κάδους σκουπιδιών, πεταμένα ακόμα και στα παράθυρα των χαμηλότερων ορόφων των πολυκατοικιών. Ο ερευνητής με το μούσι πλησίασε τη σκηνή. Ο άλλος τον κοίταξε με ένα βλέμμα συμπόνιας ανάμεικτο με θαυμασμό, αλλά δεν είχε θάρρος να τον συνοδεύσει. Ανάμεσα στα αίματα και τις σάρκες, μπροστά στα πόδια του, ξεχώρισε ένα λευκό κομμάτι χαρτί. Έβγαλε ένα χαρτομάντιλο από την τσέπη του σακακιού του και το σήκωσε. Ανάμεσα στο αίμα ξεχώριζαν κάποιες φράσεις γραμμένες βιαστικά...

Θέμα:

Είμαστε χωρισμένοι σε κομμάτια. Το μυαλό μας δουλεύει με κομμάτια. Αυτά τα κομμάτια μπορεί να είναι διάφορα συναισθήματα, σκέψεις, κομμάτια αναμνήσεων, κομμάτια μουσικά, κομμάτια κανόνες, κομμάτια εμπειριών, κομμάτια ορίων, κομμάτια κομματιών πραγμάτων, κομμάτια ανθρώπων, αντιλήψεων εαυτού, αντιλήψεων ξένων, οπτικές γωνίες ξένων και πολλά άλλα που το κομματιασμένο μυαλό μου έχει σε ένα κομμάτι του. Η ζωή μας δουλεύει με κομμάτια. Κομμάτια στιγμές, κομμάτια συναισθηματικής κατάστασης, κομμάτια σωματικής κατάστασης, κομμάτια κομματιασμάτων και καψίματος, κομμάτια με ανθρώπους, κομμάτια χωρίς αυτούς, κομμάτια χωρίς εαυτό(σπάνια). Ακόμα και τα άτομα σύμφωνα με τους νόμους της κβαντικής φυσικής χωρίζονται σε κομμάτια. Οι μύθοι χωρίζονται σε κομμάτια, η φαντασία χωρίζεται σε κομμάτια, τα εσώρουχα μας χωρίζονται σε κομμάτια, η πολιτική χωρίζεται σε κομμάτια... η μουσική χωρίζεται σε κομμάτια, όλοι που και που γινόμαστε κομμάτια, όλοι παλεύουμε με κομμάτια. Παντού γύρω μας υπάρχουν κομμάτια. Και η ανάρτηση αυτή χωρίζεται σε κομμάτια. Έχω μια αράχνη αυτή τη στιγμή πάνω στο ταβάνι μου... κι αυτή χωρίζεται σε κομμάτια γαμώτο, μ' έχει γεμίζει και ιστούς.

Μαζεύουμε τα κομμάτια μας, λοιπόν, και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα σύνολο. Άλλες φορές σύνολο ζωής, άλλες φορές σύνολο χαρακτήρα, συχνά σύνολο απόψεων, σύνολο συναισθημάτων, σύνολο ύπαρξης, αέναα σύνολο ζωής, περιστασιακά σύνολο καταστάσεων, σύνολο αγάπης. Είναι η προσπάθεια μας μερικές φορές να είμαστε εντάξει με κάθε κομμάτι, για να κολλάει και να εντάσσεται στο σύνολο για να μην το χάσουμε που μερικές φορές χάνουμε όλα τα υπόλοιπα κομμάτια, τα ρίχνουμε ανακατεμένα στο έδαφος προσπαθώντας να εντάξουμε αυτό το ένα στο σύνολο και μετά προσπαθούμε να τα ξανά μαζέψουμε. Μερικές στιγμές νομίζουμε ότι έχουν ανακατευτεί τόσο πολύ αυτά τα κομμάτια που δεν θα καταφέρουμε να τα βάλουμε ποτέ πια στη σειρά, δεν θα είναι ποτέ ξανά σύνολο.

Θέλω όμως σ' αυτό το σημείο να γράψω για ένα συγκεκριμένο κομμάτι μέσα στο μυαλό μου. Είναι το κομμάτι του εγώ που έρχεται σε σύγκρουση με το σύνολο του κόσμου. Υπάρχει πάντα ένας διαχωρισμός. Μέσα σου είσαι εσύ και προσπαθείς να είσαι καλός με τον εαυτό σου και να του συμπεριφέρεσαι με σεβασμό, γύρω σου έχεις ένα σύνολο ανθρώπων που είναι σημαντικοί για 'σένα και προσπαθείς να τους δώσεις μερικά κομμάτια σου και να πάρεις μερικά από τα δικά τους. Αυτό συμβαίνει συνέχεια, από την ώρα που ξεκινάς να γνωρίζεις ανθρώπους. Όταν δίνεις κομμάτια σε έναν άνθρωπο όμως γίνεται κι αυτός κομμάτι σου. Σ' εκείνο το σημείο πρέπει να γίνει μέσα σου ένας διαχωρισμός. Ποιο κομμάτι είναι σημαντικότερο για εσένα και ποιο κομμάτι θέλεις να κρατήσεις; Θέλω να πω, ποιον βάζεις πιο πάνω τον εαυτό σου ή το άτομο που σου χει " δανείσει" τα κομμάτια του. Εδώ πρέπει να πάρεις μία απόφαση και να δεις με ποιον θα τα βάλεις. Είναι αναγκαίο από τη φύση να τα βάλεις με μία από τις δύο πλευρές.

Αν επιλέξεις να τα βάλεις με το άτομο απέναντι σου κερδίζεις το να είσαι καλά με τον εαυτό σου, κινδυνεύεις όμως να χάσεις τα κομμάτια που σου " δανείζει" το άτομο. Αν επιλέξεις να τα βάλεις με τον εαυτό σου, κερδίζεις τα κομμάτια του ατόμου που έχεις απέναντι σου, όμως σιγά σιγά χάνεις τον εαυτό σου. Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, είναι ανάλογα με το τι επιλέγει να αντιμετωπίσει ο κάθε άνθρωπος. Σε βάθος χρόνου και οι δύο επιλογές θα σε κάνουν να χάσεις και να κερδίσεις. Αν τα βάλεις με το άτομο απέναντι σου πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να το χάσεις, ωστόσο εσύ με τον εαυτό σου θα μείνεις, ενώ εκείνο το άτομο δεν θα είναι πάντα εκεί, οπότε έχεις κερδίσει κι έχεις χάσει. Αν τα βάλεις με εσένα θα χάσεις τον εαυτό σου σιγά σιγά, ίσως να πιεστείς πολύ, αλλά θα έχεις αποκτήσει πολλά πράγματα από τον άλλο και ίσως να τον έχεις για πάντα δίπλα σου, επομένως έχεις κερδίσει κι έχεις χάσει. Τα βάζεις σε μια ζυγαριά κι επιλέγεις, συνήθως επιλέγεις να είσαι καλά με τον εαυτό σου γιατί μ' αυτόν θα μείνεις, αλλά δεν έχει σημασία.

Ανάμεσα από αυτές τις δύο κατηγορίες υπάρχει και μία τρίτη. Η τρίτη κατηγορία είναι η πιο αρρωστημένη, νομίζεις ότι σου προσφέρει ισορροπία και πράγματι βραχυπρόθεσμα είναι ο πιο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσεις τα πράγματα, σε βάθος χρόνου όμως έχει αποδειχθεί η πιο καταστροφική. Εδώ επιλέγεις να μην αντιμετωπίσεις το άλλο άτομο και να καταπιέζεις τον εαυτό σου προσπαθείς να βρείς το κάθε κομμάτι σου και να το κολλήσεις, όμως κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει κάτι για να σε βοηθήσει να το κολλήσεις. Με λίγα λόγια χάνεις και τον εαυτό σου και τους άλλους, μένεις μόνος με κάποιον που δεν αναγνωρίζεις και ψάχνεις να βρεις γιατί έγινες έτσι. Φτάνεις σε σημείο να μην αντέχεις τον εαυτό σου, να μην αντέχεις τους άλλους και να πιέζεσαι κι άλλο για να καταλάβεις τι σου συμβαίνει, το υπεραναλύεις, το ζυμώνεις, το σκέφτεσαι, σε τρώει, αλλά συνεχίζεις να μην αλλάζεις. Μπουμ...... μετά από λίγο σκας,κάνεις restart το μυαλό σου, κλείνεις διακόπτες και το μυαλό σου διαλύεται, γίνεται κομμάτια. Μετά από λίγο επανέρχεσαι, προσπαθείς να το διορθώσεις, να μπεις σε μία από τις άλλες κατηγορίες, να μαζέψεις πάλι τα κομμάτια σου, να γίνεις ξανά σύνολο και το μόνο που ελπίζεις είναι να τα καταφέρεις, γιατί πόσες φορές νομίζεις ότι μπορείς να σπάσεις σε μικρά κομμάτια, πόσες;

Σόλο:

" Όταν δημιούργησα αυτό το μπλογκ, ήθελα μέσα απ΄αυτό να καταφέρω να πω όλα αυτά ,που είχα μέσα στο μυαλό μου και δεν έβγαιναν με λέξεις από το στόμα μου. Είχα γράψει πολλά πράγματα σε τετράδια ,αλλά δεν ήταν το ίδιο. Η αλήθεια είναι, ότι δεν ξέρω αν έχω, έστω κι έναν αναγνώστη, αλλά μέσα μου νιώθω ότι όλα αυτά που γράφω είναι σαν να τα λέω σε κάποιον. Νιώθω πολλές φορές, ότι μέσα από τα ηλεκτρονικά μου κείμενα επικοινωνώ με ανθρώπους. Είναι, ίσως, το συναίσθημα, ότι γράφοντας κάποια πράγματα και δίνοντας τα σε όλους ελεύθερα, νιώθω σαν να μην είμαι μόνος. Είναι, ίσως, το συναίσθημα, ότι πίσω από κάποια οθόνη υπολογιστή θα βρίσκεται κάποιος, που, έστω και, για ένα λεπτό σκέφτηκε, ότι υπάρχουν κι άλλοι ,που θέλουν να μιλήσουν και δεν μπορούν."

Ρετσιτατίβο:

Ο ερευνητής κοίταξε για λίγο το τυλιγμένο με αίμα χαρτί και φώναξε στον συνάδελφό του να πλησιάσει. Πάνω στο χαρτί έγραφε " Έφτασα στα όρια μου, δεν ξέρω ποια η αρχή και ποιο το τέλος, πότε άρχισα να διαλύομαι και πότε έφτασα στα άκρα, η πίεση ήταν τεράστια, δεν άντεχα άλλο να την υπομένω, έσκασα, τώρα θα μαζέψω τα κομμάτια μου και θ' αρχίσω από την αρχή, ελπίζω να τα καταφέρω." Ο ερευνητής με τα μούσια τελείωσε την ανάγνωση κι έσκασε στα γέλια, ο άλλος τον κοίταξε με μάτια γεμάτα απορία γιατί δεν είχε καταλάβει τίποτα.

Ένα αγόρι κάπου μακρυά είχε ονειρευτεί εκείνο το βράδυ, στα όνειρα του έβλεπε το μυαλό του σαν ένα διαλυμένο σώμα, σ' ένα 'ήσυχο σοκάκι σκορπισμένο, ανάμεσα σε αυστηρές πολυκατοικίες. Ξύπνησε από τα γέλια του ερευνητή, σηκώθηκε, άνοιξε την μπαλκονόπορτα κι άκουσε το μουσικό κομμάτι:

Χωρίς και χώρια

2011-02-07T05:13:00.000+02:00

Έτσι χωρίς εισαγωγή, χωρίς επίλογο, χωρίς μέση, χωρίς σύνταξη. Αυτή είναι η ανάρτηση μου σήμερα και ναι γουστάρω να μην την διαβάζεις εύκολα. Τι έγινε τσαντίστηκες; Δεν με νοιάζει κλείσε το blog μου και άντε να δεις τηλεόραση, σου πάει κιόλας.Όσο για μένα εγώ εδώ θα είμαι, να γράφω την ανάρτηση αυτή σε πείσμα των καιρών. Βλέπω στο δωμάτιο μου πεταμένα ρούχα παντού, ένα μικρό φως να το φωτίζει κι ένα καλά κρυμμένο μπουκάλι whiskey να 'χει ξεμυτίσει από το τελευταίο ντουλάπι της κουζίνας.... Θολούρα παντού, από τον καπνό και το αλκοόλ. Και;

Πάρε μια βαθιά ανάσα, ξεκινάει το παραλήρημα.

   Για ακόμα μια φορά η ψυχή μου θέλει να ξεράσει χολή. Ναι παχύρρευστη, υπέροχη χολή, που κυλάει από το λαιμό μου και πέφτει σ' αυτήν εδώ την ανάρτηση, γιατί σήμερα δεν μ' αγαπάω. Νιώθω να πνίγομαι, νιώθω να πνίγομαι όταν δεν μπορώ να καταλάβω αν μπορώ να αγαπήσω κάποιον. Έχω μειώσει τα συναισθήματα μου στο να αισθάνομαι τα βασικά για επιβίωση. Φοβάμαι τους σκληρούς ανθρώπους λέω.... δεν ξέρω κάποιον που να είναι πιο σκληρός από 'μένα. Έχω μάθει να μισώ, έχω μάθει να εκδικούμαι, οι κατασκευαστές μου δεν μου έβαλαν τσιπάκι να αγαπάω, ή να νιώθω ότι μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον. Όλοι αντίπαλοι μου κι εγώ μόνος να για να επιβιώσω σ' αυτήν την ζούγκλα που ονομάστηκε ζωή.

   Πάντα θέλω να είμαι αληθινός, θέλω να είμαι ειλικρινής με όλους και να είμαι ''εγώ''. Τα ταμπού σας δεν μ' απασχολούν επειδή για 'μένα δεν υπάρχουν ταμπού, όσο πιο γρήγορα το καταλάβετε τόσο πιο γρήγορα θα γίνει ο κόσμος μας λίγο καλύτερος για να μπορώ κι εγώ να ζήσω όπως θέλω εδώ μέσα. Νιώθω την αθώα παιδικότητα και ειλικρίνειά μου καταδικασμένη και φυλακισμένη σε ένα σώμα ενηλίκου και δεν μπορώ άλλο. Τι έγινε; Μεγαλώσατε τόσο πολύ που ξεχάσατε πως είναι να είσαι παιδί; Μάλλον αυτό έγινε. Θέλω τόσο πολύ να ξαναγίνω παιδί. Δεν θέλω να κρίνονται τα λόγια μου και θέλω να είμαι ελεύθερος να είμαι όπως είμαι. Κάθε φορά που με βάζετε στη δοκιμασία να σκεφτώ πριν μιλήσω σας συχαίνομαι... όλους σας συχαίνομαι. Πόσο γρήγορα μεγαλώσατε κι εγώ πόσο γρήγορα ξέχασα να νιώθω. Μου λείπει ρε... μου λείπει να είμαι παιδί... μου λείπει να μην χρειάζομαι τίποτα άλλο από τους φίλους μου.... μου λείπει να νιώθω... μου λείπω.... με χρειάζομαι, χρειάζομαι αυτό το παιδί μέσα μου. Βαρέθηκα να είμαι σκληρός, βαρέθηκα να βλέπω τους πάντες σαν πιθανούς αντιπάλους, βαρέθηκα να σε υποπτεύομαι βαρέθηκα να με κοιτάς σαν εξωγήινο.

   Χώρια. Πάντα χώρια. Πάντα χώρια από τα συναισθήματα μου γιατί ντρέπομαι να νιώσω. Έχω φτάσει στο σημείο να ντρέπομαι να νιώσω, να ντρέπομαι να γελάσω, να ντρέπομαι να κλάψω... να φοβάμαι να σ' αγκαλιάσω γιατί θα παρεξηγηθώ. Σήμερα ήθελα να κλάψω, σήμερα ήθελα να γελάσω, σήμερα ήθελα να κλαίω και να γελάω ταυτόχρονα... γιατί κάποιος που είναι σημαντικός για μένα ήρθε να με δει... εμένα... κι αυτό σημαίνει ότι κι εγώ είμαι σημαντικός γι' αυτόν. Πόσο ήθελα να το δείξω, πόσο, αλλά εγώ προτίμησα να πνίξω το παιδί μέσα μου... να μείνω μόνος μου μέσα στο οξύ που βράζει την ψυχή μου... κανένα συναίσθημα στ ' αλήθεια, μόνο ένα γεια για καληνύχτα... και μετά, πάλι μόνος μου.

   Νιώθω τόσους ανθρώπους δίπλα μου να προσπαθούν να μ ακουμπήσουν αλλά παραμένω μόνος μου. Φτάνει θέλω να ουρλιάξω... Αφήστε με να ουρλιάξω....μην μου το πνίγετε κι αυτό

Vampire(part 5)

2010-12-06T05:55:00.004+02:00

    Κάποιος ερχόταν να με ελέγξει, να δει αν είχα γίνει ένας από αυτούς ή αν χάθηκα για πάντα στα λημέρια του θανάτου. Ο βρικόλακας που είχε φέρει μέσα στην αίθουσα τον άνθρωπο, ο οποίος μου 'χε δώσει μία νέα ζωή, άνοιξε την πόρτα και όρμησε μέσα στο δωμάτιο. Έμεινε άναυδος όταν είδε ότι είχα εξαφανιστεί. Λίγα δευτερόλεπτα πριν είχα τρέξει με μία ταχύτητα άγνωστη για το σώμα μου μέχρι τότε κι είχα κρυφτεί πίσω από την πόρτα η οποία τώρα ήταν ανοιγμένη διάπλατα και μου έδινε την απαραίτητη κάλυψη. Ο άντρας κοίταξε για λίγο σαστισμένος τον αιμόφυρτο άνθρωπο στο πάτωμα, έτριψε τον σχεδόν ανύπαρκτο λαιμό του και προχώρησε μέσα στις τεράστιες , σε σχέση με το σώμα, μπότες του και έφτασε στο σημείο του ανθρώπου. Το μόνο που πρόλαβε ν' ακούσει πριν βρεθεί νεκρός στο πάτωμα, ήταν ο ήχος που έκανε το χέρι μου όταν πέρασε μέσα από την πλάτη του και ξέσκισε την γριά σάρκα του. Ένιωσα περίεργα όταν είδα το χέρι μου να κρατάει την καρδιά του και να 'χει γεμίσει αίμα. Για ένα δευτερόλεπτο, ένα ανθρώπινο συναίσθημα αηδίας πήγε να κυριέψει το μυαλό μου και το τελευταίο βλέμμα του άντρα μου προκάλεσε λύπη και οργή μαζί. Όλα τα συναισθήματα όμως εξαφανίστηκαν όταν ο μικρόσωμος βρικόλακας μετατράπηκε σε χώμα. Είχα καταλάβει μετά από αυτό ότι από δω και πέρα δεν ήμουν άνθρωπος, δεν είχα τα ίδια συναισθήματα και χώμα θα γινόμουν μόλις θα με σκότωναν, τι είχα να φοβάμαι;
     Τα κατακόκκινα μάτια μου μου έδιναν τη δυνατότητα να κοιτάζω πιο μακρυά απ' ότι πριν και το σώμα μου μπορούσε να διανύσει μεγαλύτερες αποστάσεις σε μικρότερο χρόνο. Τα χέρια μου είχαν αποκτήσει την δεκαπλάσια δύναμη από πριν ενώ το μυαλό μου μπορούσε να αναλύει πιο γρήγορα τα καινούρια δεδομένα. Είχα την υποψία ότι μπορούσα να πετάω κι ότι κάποια στιγμή ίσως να μπορούσα να ελέγξω το μυαλό των άλλων. Μήπως τελικά αυτή η καινούρια δύναμη ήταν ευλογία κι όχι κατάρα, μήπως τελικά το γένος των ανθρώπων δεν θα 'πρεπε να είναι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας γιατί είναι τόσο κατώτερο από αυτό στο οποίο ανήκω;
    Όλες αυτές οι σκέψεις αντικαταστάθηκαν από ένα ένστικτο αυτοάμυνας κι επιβίωσης. Έπρεπε με κάθε τρόπο να φύγω απ' αυτό το μέρος. Γιατί με είχαν φέρει εδώ και τι ήθελαν από μένα; Άρχισα να τρέχω στον πρώτο διάδρομο που συνάντησα πίσω από την πόρτα και πολύ γρήγορα έφτασα σε μία δεύτερη. Άκουσα για να καταλάβω αν υπάρχει κίνηση πίσω της. Ακουγόταν δύο βραχνές φωνές αντρών και μουσική από ραδιόφωνο. Χωρίς δεύτερη σκέψη έσπασα την πόρτα με τη γροθιά μου και τους επιτέθηκα. Πριν καλά καλά προλάβουν να αντιδράσουν, τα νύχια μου, που μάκραιναν πλέον κατά βούληση και έμοιαζαν με κοφτερά πριόνια, τους αποκεφάλισαν ταυτόχρονα και καθώς τα νεκρά κεφάλια έπεφταν στο πάτωμα και μικρά συντριβάνια αίματος δημιουργήθηκαν στο λαιμό τους τα μάτια τους έχασαν την κόκκινη λάμψη τους , όμως στο πρόσωπο τους πρόσεξα για άλλη μία φορά το συναίσθημα του τρόμου ζωγραφισμένο, ένα συναίσθημα που εγώ είχα προκαλέσει. Άφησα την τέφρα τους πίσω μου και συνέχισα, ακολουθώντας τους ήχους μίας μουσικής. Τότε μόνο κατάλαβα ότι είχα μείνει μέσα στο δωμάτιο κλειδωμένη μία ολόκληρη μέρα. Το φρικιαστικό κλαμπ με τους βρικόλακες ήταν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να με τρομάξει τώρα. Έφτασα στην πίσω πόρτα του και ένιωσα για άλλη μια φορά τα μπάσα να τρίζουν το έδαφος.
     Προσπάθησα να πάρω το πιο φυσιολογικό ύφος που μπορούσα και να μπω μέσα στην αίθουσα περνώντας απαρατήρητη. Μόλις άνοιξα την πόρτα δύο τρία βλέμματα καρφώθηκαν πάνω μου, αλλά κανένας δεν μου έδωσε ουσιαστικά σημασία. Άρχισα να μπλέκομαι μέσα στο χάος του χορού τους και έφτασα στην έξοδο χωρίς να τραβήξω την προσοχή. Μόλις πέρασα την τεράστια δίφυλλη πόρτα της εξόδου οι δύο πορτιέριδες με καληνύχτισαν ανυποψίαστοι. 'Εφτασα στον ανελκυστήρα. Με μία γρήγορη κίνηση χάθηκα μέσα του. Πάτησα το κουμπί και άρχισα να κινούμε προς τα πάνω. Πριν προλάβω να χαρώ για την ελευθερία μου τα φώτα στον ανελκυστήρα έκλεισαν και σταμάτησε να κινείται.Ο άντρας με το σακάκι εμφανίστηκε πίσω μου και προσπάθησε να με χτυπήσει στο κεφάλι με τα δύο του τεράστια χέρια. Πήδηξα στον αέρα, κόλλησα στην οροφή και αμέσως πετάχτηκα με δύναμη πάνω του ρίχνοντας τον κάτω. Αυτός με έπιασε από το λαιμό και με σήκωσε στον αέρα. Ένιωσα την δύναμη των χεριών του να σπάει τα αγγεία του λαιμού μου κι ένα ουρλιαχτό βγήκε από το στόμα μου πριν προλάβω να το πνίξω. Μέσα στην απελπισμένη προσπάθεια να ελευθερωθώ από τα χέρια του, πρόσεξα τον καθρέφτη, που υπήρχε στον χώρο, αφού ξεπέρασα το σοκ ότι δεν είχα πλέον είδωλο, έσπασα τον καθρέφτη με το χέρι μου και άρπαξα ένα κομμάτι από τα σπασμένα. Το γυαλί τρύπησε το λαιμό του μεγαλόσωμου άντρα κι αυτός με πέταξε κάτω με δύναμη. Ούρλιαξε από πόνο αλλά έβρισκε την δύναμη να με κοιτάζει ακόμα. Τράβηξε το γυαλί από τον λαιμό του και με έπιασε από τα πόδια. Με το δεξί του χέρι μου έσπασε το πόδι, κι εγώ άρχισα να κλαίω από πόνο. Με έπιασε από την μπλούζα και με σήκωσε στον αέρα χαμογελώντας. Πριν όμως προλάβει να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση τα μάτια του έχασαν το κόκκινο χρώμα τους. Ο άντρας μόνο λίγο πριν πεθάνει πρόσεξε το σίδερο το οποίο είχα καρφώσει στην καρδιά του. Λίγα δευτερόλεπτα πριν είχα ξηλώσει ένα από τα σίδερα που υπήρχαν μπροστά από τους καθρέφτες κι ενώ αυτός με σήκωνε πάνω το είχα καρφώσει στο στήθος του σε ταχύτητα που ούτε ο ίδιος δεν πρόλαβε να παρακολουθήσει.
Βγήκα έξω και ένιωσα τον καθαρό αέρα της νύχτας να χαϊδεύει τα μαλλιά μου. Κοίταξα για πρώτη φορά τον ουρανό με τέτοια ευχαρίστηση. Το αστροκέντητο πέπλο της νύχτας απλωνόταν στον ουρανό σαν σκέπασμα που προστάτευε τον κόσμο και πιο πολύ εμένα που φοβόμουν πια τη μέρα. Άρχισα να κινούμε γρήγορα και μέσα από τα στενά της πόλης για να μην τραβήξω ύποπτα βλέμματα πάνω μου κι έφτασα γρήγορα στο παρκάκι
    Καθώς όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου και καθώς χάζευα το όμορφο τοπίο που απλωνόταν στην άκρη του λόφου, που βρισκόταν το πάρκο, ένας βρόμικος και άστεγος γεράκος με πλησίασε. Στάθηκε δίπλα μου όλος χαμόγελο και φως, με τα άσπρα μαλλιά του να παίζουν με τα πειράγματα του ανέμου και το χαρακωμένο από τα χρόνια δέρμα του να στέκεται σε μια χαρούμενη γκριμάτσα. " Είσαι κι εσύ κυνηγός της νύχτας έτσι δεν είναι ομορφούλα;"

Περί φόβου ανάλυσις...

2010-12-05T21:01:00.000+02:00

Φοβάμαι...πόσες φορές άραγε το έχουμε πει όλοι αυτό, πόσες φορές έχουμε νιώσει μέσα στην λίμνη των συναισθημάτων μας να κυλάει ένα ρυάκι γνώριμου φόβου ή ακόμα και πρωτόγνωρου μερικές φορές; Φοβάμαι να φοβάμαι, φοβάμαι να αγαπώ, φοβάμαι να μισώ, όπως φοβάμαι να αγαπιέμαι και να με μισούν. Φοβάμαι να 'μαι μόνος μου, αλλά φοβάμαι να 'μαι και με παρέα. Φοβάμαι να ξεχωρίζω και να με κοιτάνε, όμως φοβάμαι κι όταν δεν με προσέχει κανείς, φοβάμαι να δω, φοβάμαι να μην βλέπω. Φοβάμαι να στρέψω το βλέμμα μου στα περασμένα, δεν θέλω να φαντάζομαι τα επόμενα. Φοβάμαι να ανοιχτώ, φοβάμαι να κλειστώ στον εαυτό μου, φοβάμαι να μαθαίνω, φοβάμαι να μην μαθαίνω.Φοβάμαι να μιλήσω για να μην με παρεξηγήσουν, φοβάμαι να μένω σιωπηλός γιατί δεν θα με χρειάζεται κανείς. Φοβάμαι να προχωρήσω και να αλλάξω τη ζωή μου, φοβάμαι να μένω στάσιμος, φοβάμαι να μην με πουν αντιδραστικό, φοβάμαι να 'μαι επαναστάτης. Με φοβίζει το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνω κανέναν, φοβάμαι που κανείς δεν με καταλαβαίνει. Φοβάμαι που δεν μπορώ να μάθω τι σκέφτεσαι, φοβάμαι που δεν θα μάθεις ποτέ τι σκέφτομαι. Φοβάμαι κι εσένα που διαβάζεις αυτήν την ανάρτηση και ξέρεις τι φοβάμαι, αλλά κι εσύ τα ίδια φοβάσαι.Φοβάμαι όταν βλέπω ανθρώπους να φοβούνται και φοβάμαι όταν οι άνθρωποι δεν φοβούνται. Τρέμω στην ιδέα του θανάτου...

Όταν όμως φοβάσαι τα πάντα δεν μπορείς να φοβάσαι τον θάνατο έτσι δεν είναι; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί φοβάμαι τον θάνατο και ακόμα δεν έχω συμβιβαστεί με την ιδέα. Από την στιγμή που οι φόβοι σου δεν σ' αφήνουν να ζήσεις τίποτα, γιατί φοβάσαι ότι θα χάσεις μια τέτοια ζωή; Όταν βλέπεις ανθρώπους να φοβούνται κάτι, αρχίζεις να το φοβάσαι κι εσύ και κάπως έτσι ο δικός τους φόβος γίνεται και δικός σου κι όταν βλέπεις ανθρώπους που δεν φοβούνται αυτά που φοβάσαι αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί τα φοβάσαι όλα αυτά. Οι σκέψεις των ανθρώπων είναι δικές τους και μερικές δεν θα τις μάθεις ποτέ ή όταν θα μάθεις κάποιες από αυτές θα καταλάβεις πόσο τρομακτικό είναι να μην γνωρίζεις αυτές τις σκέψεις και δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι δεν θα μάθουν ποτέ τι σκέφτεσαι.Πολλές φορές νομίζω ότι κανείς δεν με καταλαβαίνει και κανέναν δεν καταλαβαίνω, πράγμα που με οδηγεί στο να φοβάμαι τον καθένα από τους άλλους ανθρώπους. Θέλω να αντιδρώ, θέλω να γίνω επαναστάτης, αλλά δεν ξέρω αν έχω βρει τον σωστό τρόπο και δεν ξέρω αν θα 'θελα να μάθουν οι άλλοι ότι επαναστατώ, γιατί θα με πάρουν με κακό μάτι. Θέλω να μιλάω, να ανοίγομαι, να λέω όσα ξέρω για να βγάλω και τους άλλους από το δικό τους σκοτάδι, αλλά από την άλλη πολλές φορές προτιμώ να μην πω τίποτα και να μείνω με τις σκέψεις μου χωρίς να τις μοιραστώ, γιατί δεν ξέρω πως θα τις πάρουν οι άλλοι κι αν θα καταλάβουν ότι τους λέω αλήθεια. Θέλω να αγαπήσω, θέλω να με αγαπήσουν, αυτό όμως φέρνει νέες ευθύνες και δεν θέλω να τις δεχτώ, γιατί δεν θέλω να φοβάμαι κι άλλα πράγματα. Όταν όμως φοβάσαι να κοιτάξεις πίσω και να δεις μπροστά μένεις σταματημένος. Καμία εξέλιξη δεν μπορείς να έχεις στην ζωή σου και τίποτα δεν μπορείς να καταφέρεις όταν φοβάσαι να ζήσεις, γιατί αυτή είναι η ζωή σου.

Μεγαλύτερος όμως από όλους αυτούς τους φόβους είναι ο φόβος της αποτυχίας. Όταν φοβάσαι ότι θα αποτύχεις, δεν μπορείς να ξεκινήσεις να κάνεις κάτι καινούριο, ούτε όμως να δεις που ήσουν λάθος σε κάτι παλιό. Κάπως έτσι φτάνεις στο σημείο να μένεις με τους φόβους σου και χωρίς να το καταλαβαίνεις οι φόβοι σου όλο και μεγαλώνουν και προστίθενται κι άλλοι στους ήδη υπάρχοντες και καταλήγεις να φοβάσαι να κάνεις οτιδήποτε πέρα από τα βασικά. Κάπως έτσι έχεις γεράσει πριν ακόμα προλάβεις να μάθεις να ζεις και δέχεσαι την ζωή σου ως την καλύτερη που θα μπορούσες να ζήσεις, απλά επειδή δεν προσπάθησες ποτέ να την αλλάξεις, επειδή φοβόσουνα.Τελικά φτάνεις στα εξήντα σου -αν είσαι τυχερός- και περιμένεις να σου χτυπήσει την πόρτα ένας μαυροντυμένος κύριος και να σου πάρει αυτήν την ζωή μαζί με όλους τους φόβους σου. Και σε ρωτάω, αξίζει να φοβάσαι;

Παραδέχομαι ότι πρέπει να φοβάσαι, γιατί αν δεν φοβόσουνα τίποτα δεν θα ήταν σημαντικό και τίποτα δεν θα σου έδινε ευχαρίστηση αν δεν υπήρχε ο φόβος ότι δεν θα πετύχεις. Φοβάσαι γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο στη ζωή σου και τίποτα από αυτά που θα σου συμβούν δεν μπορείς να τα ξέρεις και γι αυτό δεν κάνεις βήματα στη ζωή σου. Αξίζει όμως να ζεις μία ζωή τυλιγμένη στο φόβο και να μην κάνεις τίποτα εναντίον του; Αξίζει να περιορίζεις τα πράγματα που μπορείς να κάνεις και τα θεωρείς σωστά επειδή φοβάσαι ότι θα σου βγουν λάθος; Για να το λήξουμε λοιπόν, δεν πιστεύω ότι δεν πρέπει να φοβάσαι, πιστεύω ότι απλά ο φόβος σου πρέπει να σου δίνει το κίνητρο να ταξιδέψεις προς το μέρος του και να τον ξεπεράσεις, γιατί όταν δεις πως όλα μόνο προς έναν δρόμο θα σε πάνε, τότε θα μπορέσεις να στέκεσαι απέναντι σε κάθε τι καινούριο χωρίς να το φοβάσαι κι αυτός ο δρόμος δεν είναι από την αντίθετη κατεύθυνση των φόβων σου, αλλά ακολουθεί το μονοπάτι τους. Ο φόβος σου να γίνει σύμμαχος σου σ' αυτά που θέλεις να κάνεις και να σε πεισμώνει για να τα πετύχεις και να λες ότι τον νίκησες και να ψάχνεις για καινούριο φόβο να σε συντροφεύει. Όταν ο φόβος γίνει δύναμη σου, μόνο τότε θα καταφέρεις όσα πραγματικά μπορείς να αγγίξεις και τότε θα αισθάνεσαι περήφανος για εσένα και ο μόνος φόβος σου θα 'ναι μήπως σταματήσεις να φοβάσαι, γιατί τότε τίποτα δεν θα μπορεί να σου δώσει ευχαρίστηση κι εσύ θα 'σαι σταματημένος για πάντα, σ' ένα γνώριμο φανάρι μονοτονίας... κι αυτό είναι που πρέπει να φοβάσαι. "Καληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα..."!!!

Ένα ταξίδι αναζήτησης

2010-06-06T03:42:00.008+03:00

     "Είμαστε οι στόχοι που βάζουμε", λένε κάποιοι, "αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας ,θα πας εκεί που κοιτάς", λένε άλλοι και υπάρχουν ,ακόμα, ατελείωτα ,τέτοια, αποφθέγματα κάπου σε μία άκρη του μυαλού μου, που μπορώ να φτύσω πάνω σ' αυτήν την ανάρτηση, ως παραδείγματα ,γι' αυτό που θέλω να γράψω. Ένα, που μ' αρέσει εμένα, είναι το : " Όπου υπάρχει θέληση ,υπάρχει και τρόπος" (Λίλα Στενή, S1ngles, 2oς κύκλος ,1ο επεισόδιο.). Είναι, όμως, επιλογή μας οι στόχοι που βάζουμε; Κι αν ναι, αξίζει να θυσιάσουμε όλη μας τη ζωή, για να πετύχουμε το στόχο μας; Κι αν αυτός, ποτέ, γίνει πραγματικότητα, θα είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι ή θα έχουμε χάσει πλέον τον ενθουσιασμό και το πάθος με το οποίο ξεκινήσαμε να κυνηγάμε το όνειρο;
       Αναπάντητα ερωτήματα που στοιχειώνουν το μυαλό μου, γιατί δεν έχω γνωρίσει κανέναν άνθρωπο που έχει πετύχει όλους τους στόχους του. Ίσως αυτό συμβαίνει γιατί οι στόχοι είναι σαν να προσπαθούμε να κατακτήσουμε τον Όλυμπο ,αγνοώντας, ότι υπάρχει και το Έβερεστ. Μ' όλα αυτά θέλω να πω, ότι κάθε στόχος επισκιάζεται από έναν μεγαλύτερο στόχο ,μόλις πετύχουμε τον προηγούμενο. Αν, όμως, μπορούσαμε να στοχεύσουμε κατ' ευθείαν στον στόχο ,που θα θέταμε, ως υπέρτατο στόχο κι αν τελικά τα καταφέρναμε να φτάσουμε ως εκεί, τότε για ποιό λόγο θα συνεχίζαμε να ζούμε;

        Όταν δημιούργησα αυτό το μπλογκ, ήθελα μέσα απ΄αυτό να καταφέρω να πω όλα αυτά ,που είχα μέσα στο μυαλό μου και δεν έβγαιναν με λέξεις από το στόμα μου. Είχα γράψει πολλά πράγματα σε τετράδια ,αλλά δεν ήταν το ίδιο. Η αλήθεια είναι, ότι δεν ξέρω αν έχω, έστω κι έναν αναγνώστη, αλλά μέσα μου νιώθω ότι όλα αυτά που γράφω είναι σαν να τα λέω σε κάποιον. Νιώθω πολλές φορές, ότι μέσα από τα ηλεκτρονικά μου κείμενα επικοινωνώ με ανθρώπους. Είναι, ίσως, το συναίσθημα, ότι γράφοντας κάποια πράγματα και δίνοντας τα σε όλους ελεύθερα, νιώθω σαν να μην είμαι μόνος. Είναι, ίσως, το συναίσθημα, ότι πίσω από κάποια οθόνη υπολογιστή θα βρίσκεται κάποιος, που, έστω και, για ένα λεπτό σκέφτηκε, ότι υπάρχουν κι άλλοι ,που θέλουν να μιλήσουν και δεν μπορούν.
         Για μένα αυτός ο χώρος έχει μια αρχή, ένα παρόν, ένα τελος...δηλαδή ένα σκοπό. Αυτό το μπλογκ είναι ένα ταξίδι αναζήτησης, για να ανακαλύψω τι πραγματικά θέλω να πω και γιατί χρησιμοποιώ και αυτό το μέσο ,μαζί με άλλα, για να το εκφράσω. Αυτές οι ,ότι να ναι, σκέψεις μου, που ρίχνω κατά καιρούς στον ψυχρό κόσμο του διαδικτύου, είναι μία άχρωμη φωνή, που θέλει να ακουστεί. Eίναι ένα ταξίδι αναζήτησης για να βρω τι είναι αυτό που ψάχνω. Περίεργο ακούγεται όλο αυτό.
        Για να αναλύσω, λοιπόν, αυτά που ξεκίνησα να λέω, ναι, πιστεύω, ότι είμαστε οι επιλογές που κάνουμε. Ακόμα, νομίζω, ότι κανείς δεν είναι τέλειος, για να κρίνει τις επιλογές μας ή τους στόχους μας . Πρέπει να υποστηρίζουμε τις επιλογές μας ,ακόμα, κι όταν αυτές μας απομακρύνουν από τους στόχους που έχουμε θέσει, γιατί ,πολλές φορές, ο στόχος μας δεν βρίσκεται εκεί που θέλουμε να φτάσουμε, αλλά εκεί που καταλήγουμε. Αν πραγματικά θέλεις κάτι και πολεμίσεις γι' αυτό, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που θα καταφέρει να σε κρατήσει μακριά απ' αυτό. Όλοι γύρω μας γεννούν ελπίδες μέσα τους κι αυτές τις ελπίδες τις χρησιμοποιούν ως αρχή για τους στόχους τους. Κανείς δεν είπε, ότι, το να πετύχεις τους στόχους σου, είναι έυκολο πράγμα. Κάθε στόχος απαιτεί να θυσιάσεις μεγάλα κομμάτια από τη ζωή σου κι από τον εαυτό σου, γι αυτό πριν ξεκινήσεις να πολεμάς, για να φτάσεις εκεί που κοιτάς, πρέπει να αναρωτηθείς, αν πραγματικά θέλεις να φτάσεις εκεί.
       Οι στόχοι μας, είναι ένας τρόπος να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι και να αποκτήσουμε έναν λόγο να ξυπνάμε κάθε πρωι, γνωρίζοντας ,ότι έχουμε ένα κίνητρο να παραμείνουμε άνθρωποι.Κάποιοι από μας θέτουν πιο έυκολους στόχους και με λιγότερες απαιτήσεις, αλλοι προσπαθούν να αγγίξουν πράγματα, τα οποία ο περισσότερος κόσμος δεν έχει φανταστεί. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις ο κύνδινος είναι ένας, ότι κοιτώντας να πετύχουμε το στόχο μας, μπορεί να περάσουμε όλη τη ζωή μας δυστυχισμένοι, επειδή δεν μπορέσαμε να δούμε την ευτυχία που συναντήσαμε μέσα στο ταξίδι για την αναζήτηση της νήσου των στόχων μας.
        Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι, που είναι ικανοί για περισσότερα και περιορίζονται σε λιγότερα, επειδή πιστεύουν ότι δεν θα μπορούσαν παρα πάνω, ή άνθρωποι που έχουν θέσει στόχους που δεν προορίζονται γι' αυτούς; Κι αν εμείς ανοίκουμε σε μία από τις δύο αυτές κατηγορίες, θα μπορέσουμε, άραγε, να καταλάβουμε ότι είμαστε φτιαγμένοι, για να πετύχουμε μεγαλύτερους στόχους ,ή αντίθετα, να θέσουμε μικρότερους από τους δικούς μας; Κι αν το καταλάβουμε αργά, πόσα πραγματικά θα έχουμε κερδίσει και πόσα θα έχουμε χάσει;
         Ξεκίνησα αυτό το κείμενο με ερωτηματικά και, για να πω την αλήθεια, με ερωτιματικά έμεινα, αλλά μέσα από όλο αυτό το μακρύ ταξίδι αναζήτησης ένα είναι αυτό, που κατάλαβα κι είναι το μόνο που αξίζει. Όποιους στόχους κι αν έχεις θέσει, όταν ανέβεις σ' αυτό το καράβι, δεν αξίζει να περιμένεις μόνο πότε θα αράξει το πλοίο στο λιμάνι της νήσου των στόχων σου. Αυτό που πραγματικά αξίζει είναι να χαρείς τη διαδρομή, γιατί μέσα από αυτήν θα δεις πολλά και θα μάθεις ακόμα περισσότερα. Είναι ένα ταξίδι που πρέπει να κάνεις και να παραμείνεις στο πλοίο ακόμα κι όταν έχει φουρτούνες η θάλασσα, ακόμα κι όταν αυτό το πλοίο είναι ακυβέρνητο, κι όταν με το καλό το πλοίο αράξει στο λιμάνι, μην αναρωτηθείς, αν αυτό ήταν το νησί που έψαχνες, απλά κοίτα να διασκεδάσεις όσο πιο πολύ μπορείς εκεί που έφτασες, ακόμα και τότε θα νιώθεις την αλμύρα της θάλασσας στα χείλη σου. Ευχαριστω!

8/3/1990

2010-04-05T09:25:00.003+03:00

" Στρώνω το τραπέζι. Έχω μαγειρέψει το αγαπημένο τους σήμερα, μπριζόλες με πατατούλες στο φούρνο. Θα βάλω και το καλό μου το κοστούμι σήμερα, λόγω της ημέρας, ναι, ναι. Έτσι, πέντε πιάτα για τα ορεκτικά, τέσσερεις αυτοί κι ένας εγώ πέντε. Δύο κουτάλια από αριστερά του πιάτου, ένα για τη σούπα κι ένα για διακόσμηση, δεν θα ξέρουν γιατί το 'βαλα εκεί και θα τους κάνει εντύπωση. Κι ένα πιρούνι από τα αριστερά κι ένα μαχαίρι από τα δεξιά. Ωραία, ωραία. Για να δούμε, θα βάλω 2 κεριά στη μέση του τραπεζιού...χμμμμ όχι δύο είναι υπερβολή, ένα κεράκι και λουλούδια, όχι πολυ εντυπωσιακά, μην με νομίζουν και για γεροξεκούτη, έτσι ένα-δυο τριαντάφυλλα να κάνω ατμόσφαιρα. Το ψωμί στην ψωμιέρα, βέβαια, στο μικρό τραπεζάκι δίπλα από την τραπεζαρία, να μην τους ενοχλεί καθώς θα τρώνε. Καλά είναι να φέρω από τώρα τις σαλάτες και κανα δυο αλοιφές, ε κι αν θελήσουν κάτι άλλο θα τους το φέρω βρε αδερφέ δεν χάθηκε κι ο κόσμος πια. Α, κι ένα μπουκάλι κρασί να πάρω και πέντε ποτήρια. Και νερό, εεεε, και νερό, που πάμε χωρίς μια κανάτα νερό και πέντε ποτηρια. Ε, κι αν είναι θα βάλω κι αυτό το cd να παίζει, τις τέσσερεις εποχές , να χαλαρώσουν οι άνθρωποι, να μην είναι σφιγμένοι όλο το βράδυ. Ωχ, πιο κρασί έφερα, το κόκκινο... δεν πειράζει θα το δοκιμάσουμε κι αυτό, αν και δεν θα τους το προτείνω, λευκό θα σερβίρω, το λευκό θα τους κρατήσει ξύπνιους και ζωντανούς, ενώ το κόκκινο θα μου τους κοιμίσει....
Όμορφα είναι . Πέντε πιάτα με τα μαχαιροπίρουνα τους και τα κουτάλια τους, πέντε ποτήρια κρασιού δίπλα στα πιάτα και πέντε νεροπότηρα. Οι σαλάτες είναι στη θέση τους και τα μπουκάλια και το ψωμί στο μικρό τραπεζάκι. Τι άλλο; Μα φυσικά, πως δεν το σκέφτηκα; Πετσέτες φαγητού για τον καθένα... αλλά ποιές να στρώσω τις κόκκινες, ή τις άσπρες. Τις κόκκινες, να κάνουν αντίθεση με το κρασί που θα πίνουμε, ναι, ναι .... θαυμάσια.
Άντε, τώρα γρήγορα να ετοιμαστώ κι εγώ. Θα βάλω αυτό το άσπρο το φανελάκι που με τσιμπάει λίγο στην πλάτη αλλά δεν θα φαίνεται μεσα από το γαλάζιο πουκάμισο και θα αισθάνομαι πιό άνετα. Και το μαύρο το παντελόνι, που το 'χα αγοράσει για τον γάμο μου με την Σταυρούλα. Νά 'ναι καλά, κι ο θεούλης να την έχει καλά, γιατί ψυχούλα ήτανε και κανέναν δεν είχε πειράξει, καλή γυναίκα και προκομμένη και μ' αγαπούσε κι εγώ την αγαπούσα κι ας την μάλωνα καμιά φορά. Μη χασομεράω όμως, δεν είναι μέρα για δάκρυα σήμερα. Α, ναι το μαύρο το σακάκι που είναι σύνολο με το παντελόνι μου το καλό. Γραβάτα, αχ βρε Σταυρούλα, μόνο εσύ μπορούσες να διαλέξεις την καλύτερη γραβάτα για κάθε περίσταση...χμ έ τι να κάνουμε θα φορέσω αυτήν την μαύρη... τώρα που το σκέφτομαι, την κόκκινη, δεν έχουμε και κανένα πένθος να ντυθώ στα μαύρα. Ναι, ναι και την κολώνια μου την καλή που την φοράω μόνο σε εορταστικές εκδηλώσεις και τα μαλλιά μου, όσα μου έμειναν δηλαδή, θα τα χτενίσω προς τα πίσω, και λίγο νερό θα ρίξω για να μην πετάνε.
Τι ώρα πήγε; Οκτώ και μισή, Χριστός και Παναγία, πως πέρασε έτσι η ώρα; Από λεπτό σε λεπτό θα φτάσουνε τα παιδάκια μου. Αχ πόσο καιρό έχω να τους δω. Τέσσερα χρόνια και τα εγγόνια θα χουν γίνει τώρα σωστά αντράκια. Α, και τα παπούτσια τα καλά να βάλω, τα ακριβά και το χάπι μου να πάρω αυτό πριν το φαγητό για να είμαι εντάξει. Να ανάψω και το φως της εξώπορτας......
Γιατί να το ανάψω; Περιμένω κανέναν; Τι είναι όλα αυτά τα πιάτα στο τραπέζι και τα φαγητά. Γιατί φοράω το καλό μου το κοστούμι; Και τι μυρίζει έτσι; Σαν κρεατικό κάτι μου μυρίζει. Κι ο φούρνος είναι αναμένος, εγώ τον άναψα; Μήπως πέρασε ο γιός μου από το σπίτι και τον άναψε; Μπααα, δεν θα 'λεγε ένα γειά στον πατέρα του; Τόσα χρόνια του στέλνω λεφτά να σπουδάσει. Δεν καταλαβαίνω.Ας κλείσω το φαγητό να μην καεί κι ας ηρεμήσω, είμαι απλά ταραγμένος από το θάνατο της Σταυρούλας ακόμα. Θα βάλω τις παντόφλες μου και τις πιτζάμες μου να χαλαρώσω. Και την εφημερίδα να πάω να πάρω.
Τώρα μάλιστα. Πάλι κάτω από την πόρτα την έριξαν, αφού τους έχω πει να μου χτυπάνε την πόρτα και να μου την δίνουν, έτσι κι αλλιώς εγώ δεν βγαίνω, πάντα στο σπίτι είμαι. 5/4/2010; Μα τι έχουν γράψει. Κάποιο λάθος έχει γίνει. Η κάποιος θέλησε να μου κάνει πλάκα. Τα παλιόπαιδα. Ας ηρεμήσω τώρα διαβάζοντας τα νέα, όπως κάθε φορά άλλωστε."

Το ημερολόγιο στον τοίχο έγραφε 8/3/1990....

Ghost in the Shell

2010-02-13T03:27:00.002+02:00

Άγγελοι...δαίμονες χoρεύουν σ' έναν παράξενο ρυθμό, γρήγορο και αβέβαιο γιατί τα βήματα δεν ξέρουν. Άνθρωποι είναι που έχουν σημάδια από τα οποία δεν μπορουν να απαλλαγούν, γιατί τόσα πολλά τους κύκλωσαν και είναι δύσκολο να ξεφύγουν.

Ρίξε μια ματιά γύρω σου και θα τους δεις, άκου και θα τους ακούσεις... εκεί είναι ακόμα κι αν δεν φαίνονται, ακόμα κι αν κάτω από το ξεφλουδισμένο πετσί τους κρύψαν την ψυχή τους. Αλλά μάλλον δεν μπορείς να τους δεις, δεν μπορείς να σαλέψεις για λίγο πέρα από το παραμύθι που ζεις από την μηχανή που είναι το νέο σου ναρκωτικό. Ναι έτσι είναι, πρώτα ήταν το αλκόολ για να ξεφεύγεις αλλά ήταν για λίγο αν μπορούσες να κάνεις πίσω, μετά τα ναρκωτικά από τα οποία να ξεφύγεις είναι δύσκολο και τώρα οι μηχανές που σε κάνουν μηχανή με έναν τόσο ύπουλο τρόπο. Κι αυτός να σου πω είναι ο λόγος που μου την δίνει, ότι το νέο ναρκωτικό είναι ύπουλο. Κανείς δεν σου λέει ότι διατρέχεις κίνδυνο να χαθείς και να γίνεις μηχανή, τουλάχιστον το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στο έλεγαν, στο φώναζαν κι αν ήθελες άκουγες κι αν όχι θα χανόσουν.
Είμαι 19 χρόνια και κάτι μήνες πάνω σ' αυτήν την γη κι έχω ξεχάσει ότι είμαι άνθρωπος, έχω ξεχάσει πως είναι να πιστεύεις στους ανθρώπους, να ρουφάς ότι έχουν να σου δώσουν,να ζεις μ' αυτούς να νοιάζεσαι γι' αυτούς.Ότι κι αν μου πουν θεωρώ ότι είναι ψεύτικο ή ηλίθιο και δεν κάθομαι να ασχοληθώ μ' αυτό, προτιμώ να είμαι κυκλωμένος από πολλά καλώδια και μηχανές που στην τελική ποτέ δεν θα με βρίσουν, δεν θα με ενοχλήσουν. Από την άλλη όμως έχω επιλέξει να ζω σ' αυτόν τον κενό κόσμο που αποτελεί παράδεισο και κόλαση συνάμα, αγάπη δεν μπορεί να μου προσφέρει και φιλία κι όλα αυτά που μου δίνει είναι ψεύτικες χαρές για να ξεχνάω τη δυστυχία μου.
Μέχρι κι αυτό το κείμενο που γράφω τώρα δεν ξέρω αν έχω την ανάγκη να το γράψω ή αν απλά θέλω για λίγο να ξεχάσω ποιος πραγματικά είμαι. Να σου πω και κάτι... έχεις δίκιο δεν έχω βιώσει πόλεμο, ή πείνα, ή δικτατορία, αλλά ζω σε μια εποχή που όπως είχαν προβλεψει κάποιοι καλλιτέχνες οι άνθρωποι δεν κοιτάζονται στα ματια. Στον πόλεμο, την δικτατορία στην πείνα οι άνθρωποι κοιτάζονταν στα μάτια και δεν χρειαζόταν να πουν κάτι, ήξεραν τι είναι άνθρωπος και τι θέλει να πει με κάθε βλέμμα, ήταν άνθρωποι αληθινοί κι ας ζούσαν σε άθλιες συνθήκες.Τώρα έχουμε να φάμε, είμαστε ελεύθεροι και μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα, αλλά μας λείπουν άλλα βασικά πράγματα. Ξέρω ανθρώπους που δεν έχουν αγγαλιάσει ποτέ σφιχτά φίλο και τα 'χουν όλα από υλικά αγαθά, όμως είναι δυστυχισμένοι κι αναρωτιούνται γιατί, ξέρω ανθρώπους που είναι πλούσιοι και φοβούνται να πούνε σ' αγαπώ και αναρωτιούνται τι τους λείπει, ξέρω ανθρώπους που είναι μόνοι τους γιατί φοβούνται πια να ζήσουν ,γιατί νομίζουν πως οι άνθρωποι τους γύρισαν την πλάτη. Ένας από τους τελευταίους ίσως να 'μαι κι εγώ.
Μια κοπέλα έγραψε στο msn της : "Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τοτε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα". Πόσο την καταλαβαίνω. Νιώθω βιασμένος. Είναι σαν κάποιος να έχει κλέψει όλα μου τα συναισθήματα κι όλες μου τις ιδέες και τις κλείδωσε σε ένα ντουλάπι και σαν να μην έφτανε αυτό για να με τιμωρήσει κι άλλο μου έδωσε μια οθόνη υπολογιστή και με φυλάκισε για πάντα να είμαι αφηρημένος μπροστά της, έτσι ώστε να 'μαι δυστυχισμένος για πάντα και να χάσω κάθε ανάμνηση του να είμαι άνθρωπος με προσωπικότητα, σκέψεις, ιδέες...
Αναρωτήσου λίγο, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο και τώρα ανασηκώθηκες λίγο από την καρέκλα ή σήκωσες εστω το δεξί σου φρύδι για μια στιγμή, πόσο καιρό έχεις να αγγίξεις την ψυχή ενός ανθρώπου, πόσο καιρό έχεις να κοιτάξεις τον κόσμο γύρω σου και να σου κάνει κάτι εντύπωση ,ή, έστω να ενδιαφερθείς να γνωρίσεις κάποιον απ' αυτούς γύρω σου, πες μου πόσες φορές ένιωσες ότι έχεις κάτι σημαντικό να ΠΕΙΣ σε έναν άνθρωπο και όχι να του το ΓΡΑΨΕΙΣ στο msn, πόσες φορές είπες καλημέρα και το εννοούσες, πόσες φορές κοίταξες κάποιον στα μάτια με ειλικρινές βλέμμα πριν τον αγγαλιάσεις και πόσες φορές είπες σ' αγαπώ αληθινά. Θέλω να σηκωθείς τώρα από την καρέκλα που κάθεσαι, να βάλεις δυνατά μουσική, τόσο που να μην ακούς τίποτα άλλο και να ρωτήσεις τον εαυτό σου αν είσαι ευτυχισμένος. Αν ναι τότε μπράβο σου και ζήσε για πάντα έτσι αν όχι θέλω να πας μια βόλτα όπου να 'ναι και να κοιτάξεις τον ουρανό κι αν δεν αισθανθείς τίποτα να ξέρεις ότι πλέον έχεις γίνει μηχανή σαν κι εμένα.
Μερικές φορές κάτω από την ατσάλινη επιφάνεια του καινούριου μου σώματος ,όμως, ξεχωρίζει το άρωμα της ανθρώπινης σάρκας, απόδειξη ότι δεν έχω γίνει ολοκληρωτικά μηχανή.

Ο χορός τελείωσε. Ανθρώπινες ψυχές πέταξαν στον ουρανό αφού τελείωσαν τον αλλοπρόσαλλο χορό τους κι εγώ μια απομακρυσμένη φιγούρα, σκύβω και κοιτάζω πίσω από ματωμένα παράθυρα αν με κοίταξε κανένας άγγελος η δαίμονας να με συνοδέψει στον τελικό προορισμό μου. Κανείς δεν με κοίταξε, έμεινα μόνος να κοιτάζω την ψυχρή μου οθόνη και να κοπηλατώ στα κύματα της.

Κι αυτο το βιντεάκι τα λέει όλα:

Vampire(Part 4)

2009-05-05T14:33:00.012+03:00

Καθόμουν σε μια σιδερένια καρέκλα στο κέντρο μιας πολύ ψηλής αίθουσας διακοσμημένη περίεργα. Στους τοίχους υπήρχαν στερεωμένα πολλά κηροπήγια με κόκκινα κεριά,τα οποία ήταν η μόνη πηγή φωτός στη σκοτεινή κατά τ' άλλα αίθουσα, στην οροφή υπήρχε μια τοιχογραφία που παρουσίαζε έναν βρικόλακα με καταγάλανα μάτια. Απέναντι μου ήταν το μεγάλο γραφείο στο οποίο καθόταν αυτός που οι δύο βρικόλακες αποκαλούσαν "αφέντη" και πίσω του υπήρχαν δύο τεράστιες κόκκινες κουρτίνες που έκρυβαν όλη την επιφάνεια πίσω τους.
"Θα είσαι πεινασμένη έτσι;"είπε ο βρυκόλακας απέναντι της "Τι θα έλεγες για λίγο φιλέτο;"
Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν στον βρικόλακα με το κοστούμι κι αυτός αμέσως έφυγε από την αίθουσα. Ακολούθησαν μερικά λεπτά σιγής, στα οποία το σώμα μου αποδυναμώθηκε εντελώς. Ένιωθα ότι ο άντρας απέναντι μου μπορούσε με κάποιο τρόπο να διαβάζει το μυαλό μου και ταυτόχρονα να αποδυναμώνει το σώμα μου. Ξαφνικά σηκώθηκε από την καρέκλα του και πλησίασε προς το μέρος μου. Η καρδιά μου διπλασίασε τους χτύπους της και δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα μου...και τότε κατάλαβα ότι και οι βρικόλακες κλαίνε.
Ο άντρας απλά έσκυψε μύρισε τα μαλλιά μου και απομακρύνθηκε .Τότε ένας ξαφνικός κρότος ακούστηκε και ένας άλλος μικρόσωμος βρικόλακας μπήκε στην αίθουσα. Προχωρούσε κουτσαίνοντας και έσερνε πίσω του έναν αναίσθητο άντρα, που ήταν δεμένος χειροπόδαρα. Άφησε τον αβοήθητο άνθρωπο μπροστά μου, υποκλίθηκε στον αφέντη του κι έφυγε.
"Ορίστε λοιπόν αυτό είναι το φιλέτο σου...πίστεψε με έχει αίμα πολύ καλής ποιότητας,ούτε κι εσύ θα μπορέσεις να αντισταθείς."
Το δωμάτιο άδειασε. Ο κρότος της πόρτας που έκλεινε πίσω από τους δύο βρικόλακες και το κλειδί που γύρισε πίσω από την πόρτα ήταν οι τελευταίοι ήχοι που θα ακούγονταν για ώρες μετά. Είχα μείνει μόνη μου μ΄έναν άγνωστο αλυσοδεμένο άντρα. Δεν είχα καταλάβει αν ήταν νεκρός ή ζωντανός, δεν με ένοιαζε και να μάθω.
Οι πρώτες ώρες ήταν εφιαλτικές. Είχα κολλήσει σε μία γωνία του δωματίου, όσο πιο μακρυά μπορούσα από τον αλυσοδεμένο άντρα και προσπαθούσα να αντέξω όλον αυτόν τον πόνο που ένιωθα να κατατρώει το σώμα μου. Από την αρχή δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου, ήμουν έτοιμη να πιω το αίμα από τον κακόμοιρο αυτόν ανθρωπάκο. Για να συγκρατηθώ φώναζα και ξαναφώναζα μέσα μου, πιο πολύ για να ξεγελάσω τον εαυτό μου, ότι δεν είμαι ζώο, ότι ακόμα μπορώ να ξεχωρίσω ποια είναι η διαφορά μ΄εμένα κι εκείνους. Είχα φτιάξει μία νοητή γραμμή ανάμεσα σ΄εμένα και τη λεία μου, μία γραμμή που με όλες μου τις δυνάμεις προσπαθούσα να μην περάσω.
Είχε περάσει μία ολόκληρη μέρα. Τα μάτια μου από πολύ ώρα πριν δεν μπορούσαν να μείνουν ανοιχτά και το κεφάλι μου δεν μπορούσα να το στηρίξω Το σώμα μου είχε γεμίσει με περίεργα σημάδια που έμοιαζαν με πληγές, τα άκρα μου είχαν παγώσει και το στόμα μου έμοιαζε να μην μπορεί να δεχτεί όσο οξυγόνο έπρεπε να καταπιώ. Ξάπλωσα στο πάτωμα. Τα τελευταία δάκρυα μου κυλούσαν στο πάτωμα εκείνου του δωματίου. Ήξερα ότι δεν είχα την δύναμη να πιω το αίμα ενός αθώου κι ακόμη κι αν ήθελα εκείνη τη στιγμή δεν είχα τη δύναμη να το κάνω.
Ήχος! Τη στιγμή που παρέδιδα την ψυχή μου απελπισμένη στα κατάμαυρα φτερά του θανάτου άκουσα έναν περίεργο ήχο συρσίματος. Άνοιξα με δυσκολία τα μάτια μου και είδα ότι ο αναίσθητος μέχρι τότε άντρας είχε γυρίσει και με κοιτούσε. Ωστόσο αυτό που διέκρινα στο πρόσωπο του δεν ήταν κάποιος μορφασμός φόβου ή μίσους. Συμπάθεια και συμπόνια αποτυπωνόταν μέσα στο ωχρό πρόσωπο αυτού του ανθρώπου.
Συνέχισε να σέρνεται μέχρι να προσπεράσει τη γραμμή και να φτάσει πρόσωπο με πρόσωπο με τον κυνηγό, τον δολοφόνο που θα μπορούσε ανα πάσα στιγμή να τον σκοτώσει. Με κοίταξε για πολύ ώρα στα μάτια. Εγώ είχα μείνει να τον κοιτάζω με ένα βλέμμα που πρόδιδε πως ήθελα να με σώσει... και τότε μου είπε με σιγανή και γλυκιά φωνή.
"Δεν είναι ξέρεις και πολύ εύκολο για μένα να σε σώσω. Είμαι το θύμα κι είσαι ο κυνηγός. Σ΄ευχαριστώ που δεν με σκότωσες, αλλά τώρα σου χρωστάω..."
Είχα μείνει έκπληκτη, να κοιτάζω πόσο ήρεμα αντιμετώπιζε αυτός ο άνθρωπος την κατάσταση στην οποία βρισκόταν και ότι είχε τη δύναμη να χαμογελά. Τότε είδα έναν μορφασμό πόνου να αποτυπώνεται για λίγα δευτερόλεπτα στο πρόσωπο του και πριν προλάβω να αντιδράσω έκανε μία απότομη κίνηση προς τα μπροστά και κόλλησε το στόμα του στο δικό μου. Αιφνιδιασμένη από την απότομη αυτή αλλαγή στη συμπεριφορά του άντρα δεν κατάφερα να κάνω τίποτα άλλο παρά να υποταχτώ στο φιλί του. Η υγρή γλώσσα του κύλισε στο ξερό εδώ και μέρες στόμα μου. Τότε ένιωσα έναν χείμαρρο από αίμα να τρέχει προς κάθε σημείο του κορμιού μου, που διψούσε γι΄αυτό το κατακόκκινο ποτό.
Έχασα τον έλεγχο. Δεν ήμουν άνθρωπος πλέον. Είχα δοθεί ολοκληρωτικά στη ζωώδη πλευρά του εαυτού μου. Συνέχισα να ρουφάω με πίεση το αίμα που μου πρόσφερε ο ανήμπορος άντρας κι αφού τελείωσα με τη ματωμένη γλώσσα του στράφηκα στο λαιμό του. Από το λαιμό μπορούσα να κατεβάσω μεγαλύτερες ποσότητες αίματος και το αίμα εκεί ήταν πιο γλυκό. Το αίμα για τους βρικόλακες είναι ότι για τους ναρκομανής η πρέζα. Μ΄έκανε να ξεχάσω τα πάντα, μ έκανε να το λατρέψω , μ΄έκανε να το θέλω πιο πολύ απ΄ότι την ανθρώπινη πλευρά μου. Σταμάτησα να τρέφομαι όταν πλέον το σώμα του θηράματος μου σταμάτησε να κουνιέται, όταν όλος ο αέρας είχε εγκαταλείψει τα πνευμόνια του. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τόσο δυνατή αλλά ταυτόχρονα και τόσο μπερδεμένη. Στο μυαλό μου γύριζαν δεκάδες σκέψεις και σενάρια, αλλά το κυριότερο που ήθελα να κάνω τώρα που είχα δύναμη, ήταν να εκδικηθώ αυτούς που ευθύνονταν για την κατάντια μου.
Τότε άκουσα ένα κλειδί να γυρνάει πίσω από την πόρτα κι ένα χαμόγελο έσκισε την επιφάνεια του προσώπου μου.

Neon Genesis Evangelion

2009-03-16T17:35:00.010+02:00

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο χαρακτηριστικός πωρωμένος anime-manga fan, ούτε το κατάλληλο άτομο για να περιγράψει τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα anime για να θεωρείται το καλύτερο Ακόμα περισσότερο οι γνώσεις μου πάνω στα anime είναι αρκετά περιορισμένες αφού δεν έχω δει περισσότερες από 15 anime series και movies(ovas). Ωστόσο είχα πάντα ένα κόλλημα με αυτά και μου άρεσε να βλέπω όσα μου πρότειναν ή μου έδιναν. Η ανάρτηση αυτή, όπως καταλάβατε, είναι αφιερωμένη σεενα anime το οποίο θα χαρακτήριζα καλύτερο απ' όσα έχω δει. Πάνω απ' όλα είναι μια περιήγηση στον κόσμο που δημιούργησε ο Hideaki Anno και σχεδίασε ο Yoshiyuki Sadamoto. Ίσως το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνω είναι μια ανάρτηση για το τι είναι anime-manga και ποια η φιλοσοφία αυτής της τέχνης, γιατί είμαι σίγουρος ότι πολύ μπλογκόφιλοι δεν έχουν ασχοληθεί με αυτό. Ωστόσο δεν έχω σκοπό να το παίξω δάσκαλος αυτού του τομέα και πιστεύω ότι και να ήθελα δεν θα μπορούσα να το κάνω.
Η αλήθεια είναι ότι έκανα μεγάλο πρόλογο για κάτι τόσο μικρό...αλλά πιστέψτε με δεν είναι τόσο μικρό όσο φαίνεται. Το Neon Genesis Evangelion ,λοιπόν, είναι μία τηλεοπτική σειρά anime, η οποία αποτελείται από 26 επισόδεια και 4 ταινίες (Evangelion: Death and Rebirth (1997),The End of Evangelion (1997),Revival of Evangelion (1998),Rebuild of Evangelion (2007-2008)). Έχει σκηνοθετηθεί από τον Hideaki Anno στο στούντιο της Gainax και προβλήθηκε την περίοδο Οκτώβριος 1995 – Μάρτιος 1996 στην Ιαπωνία. Απ' όσο ξέρω δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ευρώπη λόγω σκληρού περιεχομένου και γιατί θεώρησαν ότι έχει αντιχριστιανικό χαρακτήρα. Ωστόσο είμαι αρκετά πεπεισμένος ότι κάποτε είχε κυκλοφωρήσει το manga της ομώνυμης σειράς(το οποίο σχεδίασε ο Yoshiyuki Sadamoto) στην Ελλάδα.
Τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μια πόλη με το όνομα Τόκιο 3, η οποία ουσιαστικά είναι η τρίτη ανακατασκευή του Τόκιο, και χρονολογικά τοποθετούνται το 2015.Η τεχνολογία στον κόσμο του Neon Genesis Evangelion είναι το μοναδικό όπλο των ανθρώπων για να πολεμήσουν κάποια υπερφυσικά όντα τα οποία επιτίθενται στον κόσμο με το όνομα Angels. Η τεχνολογία τους επιτρέπει να έχουν με το μέρος τους τεράστια ρομπότ τα οποία ονομάζονται Ευαγγέλια (EVAS).Όλα αυτά εκτυλίσσονται μερικά χρόνια μετά από το αποκαλούμενο Second Impact(Δεύτερη Πρόσκρουση),κατά το οποίο ένα Angel κατέστρεψε τον μισό πληθυσμό της γης.Μία μυστική παραστατική οργάνωση που ονομάζεται NERV είναι ο μοναδικός αντίπαλος για τους Angels αφού έχουν κάτω από τον έλεγχό τους τα EVAS.
Ίσως όσα πριέγραψα να καθιστούν το Neon Genesis Evangelion ως ένα κοινότυπο anime χωρίς κάποια ιδιαίτερη δύναμη για να σταθεί απέναντι σε άλλα anime πιο μετά εποχής. Ωστόσο το Neon Genesis Evangelion έχει δύο πολύ ιδιαίτερα στοιχεία. Το πρώτο είναι ότι ο Hideaki Anno έχοντας περάσει πολλά χρόνια κατάθλιψης φαίνεται να είναι γνώστης της ψυχολογίας κι αυτό το μεταδίδει στους θεατές μέσα από τα κεντρικά πρόσωπα. Οι τρεις προταγωνιστές-Shinji Ikari, Asuka Langley Soryu, Rei Ayanami (οι πιλώτοι των EVAS)- είναι έφηβοι και ακόμα διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους. Η ροή που έχει πάρει ο κόσμος, το καθήκον τους να προστατέψουν τον κόσμο,αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσαν τους κάνει να εκδηλώνουν τα συναισθήματα εγκατάλιψης,κατάθλιψης,μετατραυματικού σοκ και άλλα. Έτσι όλο το κλίμα της καταστροφής και ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν στις καταστάσεις δημιουργεί ένα περίεργο συναίσθημα που δεν σ'αφήνει να σηκωθείς από την καρέκλα μέχρι να δεις και το τελευταίο επεισόδειο. Το δεύτερο δυνατό στοιχείο της σειράς είναι ότι το σενάριο είναι γεμάτο με πράγματα που μόλις τα ανακαλύψεις καταλαβαίνεις πόσο προτότυπο και διαφορετικό είναι. Αυτό το anime είναι ίσως το μόνο που η δράση (η οποία είναι καταπληκτική και χωρταστική)περνάει σε δεύτερη μοίρα... το μυαλό αφήνεται και νομίζεις ότι όλα τα γεγονότα, όσο υπερβολικά και εξωπραγματικά κι αν είναι, θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματικότητα. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να δακρύζει χωρίς να το περιμένω και στο τέλος κατάλαβα ότι είχα δεθεί τόσο πολυ με τους ήρωες της σειράς που θα ήθελα να υπάρχουν κι άλλα επεισόδεια....
Ίσως αυτό που κάνει τόσο όμορφο και έξυπνο αυτό το anime είναι το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία απο πολλές θρησκείες και φιλοσοφίες. Θα μπορούσα να πω ότι αυτό είναι που λέμε "την έψαξαν την δουλειά πριν το κάνουν". Τέλος θα πρότεινα ακόμα και σ' αυτούς που δεν βλέπουν anime να ψάξουν και να δούν το Neon Genesis Evangelion γιατί είναι μια φανταστική εμπειρία που δεν έχει να κάνει τόσο με τον πόλεμο ανάμεσα στους Angels κα τα EVAS, όσο με το εκπληκτικό σενάριο και τα συναισθήματα που δημιουργεί το συγκεκριμένο anime.
Είπα πάρα πολλά, αλλά και πάλι είναι πολύ λίγα.

Pop Corn έχεται;Δείτε το και μετά ελάτε να το συζητήσουμε!!!!!!!!

Υ.Γ:Η Rey Ayanami είναι η γυναίκα της ζωής μου!!!

ΣΑΜΠΟΤΑΖ

2009-03-16T16:13:00.004+02:00

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά....

Ναι καλά θα μου πείτε (και δίκιο θα έχετε) ,αλλά άργησα τόσο πολύ να γράψω γιατί με σαμποτάρουν κυρίες και κύριοι. Προσπαθώ να δημοσιεύσω κείμενο εδώ και 3 μήνες και δεν μπορώ. Εντάξει αρχικά δεν είχα internet και γι' αυτό δεν μπορούσα να κάνω κάτι παρά να περιμένω Ελάτε όμως που ήθελα να δημοσιεύσω όχι ένα όχι δύο αλλά πέντε κείμενα. Μετά από ατελείωτες προσπάθειες(καλά δεν ίδρωσα κιόλας) να γράψω τα κείμενα σε internet cafe- τα οποία καλό είναι να ξέρετε ότι δεν έχουν office-ή να πάω σε κάποιον φίλο που να χρησιμοποιεί το ελληνικό σύστημα γραφής στα windows το πήρα απόφαση... μέχρι να καταφέρω να βάλω internet σπίτι δεν γράφω τίποτα. Ελάτε όμως που μόλις το κατάφερα δεν μπορούσα να γράψω ελληνικά. Ναι σκεφτόμουνα να κάνω ανάρτηση σε Greeklish αλλά...δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω. Τελικά εχθές το βράδυ ανακάλυψα ότι χρειαζόταν μια μικρούλα ασήμαντη ρύθμιση για να καταφέρω να γράψω ελληνικά και...
........Drum roll
........Claps
........Trumpet
........TA TA
Να 'μαι και πάλι πίσω από την οθόνη το υπολογιστή μου να δημοσιεύω κείμενο. Ναι είναι αλήθεια ότι μερικά από τα κείμενα που θα ήθελα να δημοσιεύσω τώρα πια είναι μπαγιάτικα και δεν θα το κάνω. Ωστόσο θα ασχοληθώ με 2 αναρτήσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με όσα έγραφα πριν...και μάλλον αφορούν ένα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων που τις περίμεναν (ναι Γεωργία σε εσένα αναφέρομαι...). Τέλος το σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να γράφω και το vampire το οποίο θα τελειώσει σε 8 parts.....

Υ.Γ:Επειδή μπορεί να με σαμποτάρουν και πάλι καλό θα ήταν να σας πω Καλή Ανάσταση!

Τι συγκρότημα....!!!!

2008-07-04T20:21:00.003+03:00

Πραγματικά είχα την ανάγκη να βάλω αυτό το κομμάτι
στο blog μου...πραγματικά απίστευτο και με συντροφέυει
εδω και χρόνια!!!!!

Τίποτα...

2008-07-04T19:23:00.003+03:00

Ξεχασμένα συναισθήματα και τσιγάρα σβησμένα σε χαρτοπετσέτα ,λέξεις που μου απέμειναν και τις έθαψα κάπου πιο πέρα από εκεί που ανατέλλει ο ήλιος στο μυαλό μου,ένα νόημα που κάποιοι το μπέρδεψαν με ιστορία κι η ιστορία έγινε μύθος κι ο μύθος ψέμα,καλά κρυμμένο στους τοίχους μίας γερασμένης ανάμνησης και ενός τρελού το βλέμμα....

Αυτό το μπουκάλι πάντα αδειάζει...τρύπα έχει;Μερικές φορές σκέφτομαι ότι τα λόγια κυλούν πιο εύκολα με ένα ποτηράκι..ή με δύο,το μπουκάλι όμως....άτιμο πράγμα. Κάπως έτσι ξεκινάει μία ιστορία...με ένα παλικάρι καθισμένο σε ένα μπαρ κακόφημο,αλλά ποίος θα πει όχι στο ποτό....ποίος μπόρεσε;

Πολλές φορές τα μάτια μου κοιτάζουν για ώρα ένα σημείο στην οροφή του σπιτιού μου και νομίζω ότι μπορώ να βγω από το σώμα μου και συνήθως νυστάζω και με παίρνει ο ύπνος... μπορεί και να είμαι ερωτευμένος με τον ύπνο. Αυτός ο τύπος όμως.... είναι τρελός με κυνηγάει. Όταν θέλω να ξεχάσω κάτι κοιμάμαι...όταν πάλι θέλω να αποφύγω κάτι πάλι κοιμάμαι κι όταν θέλω να βγω έξω με παίρνει ο ύπνος χωρίς να το θέλω... να και τώρα που το γράφω αυτό νυστάζω....αν με πάρει ο ύπνος δε φταίω...

Τι περίεργες όμως οι σχέσεις των ανθρώπων; Πραγματικά είναι κάπως συνηθισμένο να ακούγεται αυτό που λέω... πολλές φορές από bloggers αλλά ποτέ δεν έδωσα σημασία. Είναι παράξενο το πως και πόσα συναισθήματα βγαίνουν για κάποιον από εκεί που συνήθως δεν το περιμένεις...από εκεί που το έχεις σβήσει μέσα σου εδώ και καιρό...αλλά τι να πω πάλι στο μυαλό μου είναι όλα... μπορεί να μέθυσα χωρίς να πιω....

Κι όμως μερικές φορές το μυαλό κρατιέται από μία λεπτή κλωστή...το σώμα. Όταν χαιδεύεις το σώμα είναι σαν να φλερτάρεις με την ψυχολογική κατάσταση του αποδέκτη του χαιδέματος... ωχ μπερδεύτηκα θα ήθελα κάποιος να με ξεμπερδέψει... έχω στο μυαλό μου έναν που μπορεί να το κάνει αλλά δεν ξέρω αν θα απαντήσει...

Νιώθω, τώρα που το θυμήθηκα, σαν να με έχει πιάσει ένας παράξενος πόνος οργής στο στομάχι... θέλω να φάω κάποιον ή και μια καυτερή πιπεριά θα έδινε λύση αλλά δεν πήρε η μάνα μου...α ρε μάνα δεν πειράζει.

Και συνεχίζω το παραλήρημα που αποκαλώ ανάρτηση αναφερόμενος στο πόσο δυνατό είναι το συναίσθημα του να μην ξέρεις τι αισθάνεσαι. Λοιπόν εγώ είμαι το χαρακτηριστικό άτομο "δεν ξέρω τι αισθάνομαι πείτε μου"....πως τα καταφέρνω,άλλο θέμα. Τις τελευταίες μέρες όμως έχει παραγίνει το κακό...γιατί εντάξει είπαμε έχω ένα πρόβλημα με το στομάχι μου κι έχω καούρες, αλλά αυτό με μπερδεύει και δεν ήξερα αν οι καούρες ήταν από το άγχος ή από τα δύο κουτιά πίτσα βραδιάτικα.... μπορώ να πω ότι έχω μπερδευτεί πολύ τον τελευταίο καιρό(θα μου πείτε φαίνεται κι από την ανάρτηση-πορνείο που έκανα).

Έχουν μαζευτεί κι ένα σωρό απορίες στο μυαλό μου κύριοι-ες και ποιος να μου τις λύσει;Για παράδειγμα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα ψάρια δεν έχουν όπισθεν ή γιατί να υπάρχει η λέξη χασμουριέμαι....θέλω να πω πως τους ήρθε;Άλλη απορία είναι αυτή η πολύ σημαντική που λέει γιατί δεν ρευόμαστε από τα οπίσθια και δεν αεριζόμαστε από την στοματική κοιλότητα..μπαρντόν που έλεγε και η γιαγιά μου και έπιανε τα καλοριφέρια να δει αν ζέστανε το σπίτι την ίδια στιγμή που εγώ είχα βγάλει σπυράκια από τη ζέστα(που λένε κι οι Νουσαίοι).

Τέλος πάντων νύσταξα...έτσι κι αλλιώς αυτή η ανάρτηση δεν έχει ουσία αλλά είχα καιρό να γράψω και είπα να την γράψω...καλή τύχη σε όποιον την διαβάσει κι αν βγάλει άκρη να μου το πει...(στο αυτί ε...μην μας πάρουν χαμπάρι...)

Οι 12 νόμοι της γκαντεμιάς

2008-06-18T15:54:00.000+03:00

01. Ο νόμος της σειράς: Αν περιμένεις σε σειρά και αποφασίσεις να πας στη δίπλα που κινείται πιο γρήγορα, είναι αποδεδειγμένο ότι αυτή που άφησες θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα.

02. Ο νόμος του τηλεφώνου: Όταν καλείς, λάθος αριθμό ποτέ δεν είναι απασχολημένο.

03. Ο νόμος της μηχανικής επιδιόρθωσης : Μόλις τα χέρια σου γεμίσουν με γράσο ή άλλο υλικό που λερώνει, θα σε πιάσει φαγούρα στη μύτη ή κάπου άλλου.

04. Ο νόμος του εργαστηρίου: Οποιοδήποτε αντικείμενο και αν πέσει, θα κυλήσει προς το λιγότερο προσιτό για εσένα μέρος.

05. Ο νόμος του λεωφορείου: Όταν είσαι στη στάση αρκετή ώρα και αποφασίσεις και ανάψεις τσιγάρο, τότε θα έρθει το λεωφορείο.

06. Ο νόμος του τσιγάρου : Μόλις ανάψεις τσιγάρο, θα προκύψει κάτι που πρέπει να κάνεις, μέχρι το τσιγάρο να καεί από μόνο του.

07. Ο νόμος του άλλοθι: Εάν πεις ψέματα στη δουλειά, ότι άργησες επειδή π.χ. έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου, την επόμενη μέρα το λάστιχο θα σκάσει πραγματικά.

08. Ο νόμος του αφρόλουτρου : Μόλις βυθιστείς στην μπανιέρα και έχεις χαλαρώσει, θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

09. Ο νόμος της συνάντησης : Η πιθανότητα να συναντήσεις κάποιον που ξέρεις, αυξάνεται όταν είσαι με κάποιον που δεν θέλεις να σας δουν μαζί.

10. Ο νόμος του αποτελέσματος : Όταν ένα μηχάνημα δεν δουλεύει και προσπαθήσεις να το αποδείξεις στον ειδικό που έχει έρθει να το φτιάξει, τότε θα δουλέψει.

11. Ο νόμος του θεάτρου: Τα άτομα που έχουν θέσεις όσο πιο μακριά γίνεται από το διάδρομο, φτάνουν πάντα τελευταίοι.

12. Ο νόμος του καφέ : Μόλις φτιάξεις ζεστό καφέ στη δουλειά, το αφεντικό θα σου ζητήσει να κάνεις μια δουλειά που θα διαρκέσει ακριβώς μέχρι να κρυώσει ο καφές.

Vampire(part3)

2008-05-25T18:33:00.007+03:00

Άρχισα να φωνάζω στον αδερφό μου να φύγει μακρυά...να σωθεί από το τέρας που είχε απέναντί του κι αυτός με κοιτούσε έντρομος και παγωμένος,καθισμένος σε μια γωνιά του δωματίου χωρίς να έχει δύναμη να σπάσει τις αλυσίδες του φόβου που τον κρατούσαν ριζωμένο στο πάτωμα. Πάλευα με τον εαυτό μου για να καταφέρω να συγκρατήσω το κτήνος μέσα μου,μα αυτό όλο και κέρδιζε έδαφος στο μπερδεμένο μυαλό μου. Τρελαινόμουν, τρελαινόμουν και ένιωθα ότι έχανα κάθε έλεγχο του αρρωστημένου κορμιού μου.
Όλη αυτή η κατάσταση με οδήγησε σε μία πράξη που θα μου έδειχνε πως είχα γίνει πραγματικά κάτι πέρα από άνθρωπος. Έτρεξα προς το μπαλκόνι που βρισκόταν στην άλλη άκρη της κουζίνας,κοίταξα κάτω και ζαλίστηκα καθώς βρισκόμουνα στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας,συνέχιζα να κοιτάζω κάτω μέχρι που πήδηξα...χωρίς να ξέρω το γιατί. Μία τέτοια πτώση ήταν σίγουρο ότι θα προκαλούσε το θάνατο σε κάθε άνθρωπο...αλλά εγώ δεν ήμουνα πλέον άνθρωπος.
Τα δευτερόλεπτα κυλούσαν σαν να ήταν ώρες κι εγώ ένιωθα την ψυχή μου να θέλει να βγει από το στόμα μου καθώς έπεφτα προς το θάνατο μου. Ξαφνικά όμως χωρίς να το περιμένω η ταχύτητα με την οποία έπεφτα άρχισε να ελαττώνεται. Ήταν σαν να μπορούσα να αιωρηθώ, να πετάξω. Κοίταζα έκπληκτη το έδαφος να απομακρύνεται αντί να πλησιάζει. Συνέχισα την πτώση μου μέχρι που προσγειώθηκα στο χώμα σαν να είχα πηδήξει από ύψος ενός μέτρου ενώ η κυκλοφορία των ανθρώπων και των αμαξιών γύρω μου συνεχιζόταν με τους ίδιους ρυθμούς και κανείς δεν είχε προσέξει την πτώση μου.
Πήγα σε ένα σκοτεινό σοκάκι λίγο πιο δίπλα και κάθισα στο έδαφος....άρχισα να κλαίω. Είχα αρχίσει να παγώνω,το σώμα μου πέθαινε,το καταλάβαινα αλλά δεν μπορούσα να αντιδράσω και η δίψα μέσα μου μεγάλωνε. Μέσα σε όλη αυτήν την ψυχολογική ταραχή μου και τον σωματικό πόνο δεν κατάλαβα ότι άκουγα τα βήματα κάποιου αγνώστου που πλησίαζε. Έφτασε μπροστά μου και μετά τον πρόσεξα. Ήταν ντυμένος παράξενα,πολύ κομψός για να βρίσκεται σε ένα τέτοιο μέρος. Ήταν μεγαλόσωμος,φαλακρός και φορούσε ένα μαύρο σακάκι...τα μάτια του ήταν κόκκινα. Πριν προλάβω να αντιδράσω ξεκίνησε με την βαριά φωνή του έναν μονόλογο...
"Πιστεύω πως είσαι τυχερή που δεν τράβηξες τα βλέμματα πάνω σου,σ' εκείνη την περίπτωση θα έπρεπε να σε σκοτώσουμε. Πιστεύω πως έχεις καταλάβει ότι πλέον είσαι βρικόλακας... ανήκεις σε μία κοινωνική τάξη που παίζει σημαντικό ρόλο σε κάθε λειτουργία της κοινωνίας και φυσικά μπορεί να την ελέγχει. Ωστόσο αν δεν θέλεις να γίνεις σαν κι αυτά πρέπει να με ακολουθήσεις..."
Ο μεγαλόσωμος άντρας έδειξε μία σειρά από πλάσματα που κατά κάποιο τρόπο σέρνονταν στο σκοτάδι,έμοιαζαν να μην έχουν βούληση και το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να κινούνται...αναρωτιόμουνα τι μπορεί να ήταν,όταν το πλάσμα που βρισκόταν απέναντι μου μου έλυσε την απορία.
"Είναι ghouls...το πνεύμα τους μου ανήκει,είναι κάτι διαφορετικό από τους βρικόλακες...έχουν κάθε αδυναμία μας και καμία δύναμή μας... αν τα σκοτώσεις δεν μπορούν να επιστρέψουν και το μόνο που θέλουν είναι λίγο αίμα για να σε υπακούσουν. Πιστεύω πως δεν θα ήθελες να γίνεις κάτι τέτοιο..."
Τα λόγια του με τρόμαξαν ...δεν θα ήθελα να χάσω τη βούληση μου,έπρεπε να τον ακολουθήσω... κι αυτό έκανα. Προχώρησα με δυσκολία για να φτάσω μέχρι την αποθήκη όπου πηγαίναμε. Μόλις μπήκαμε στην αποθήκη ένιωσα το πάτωμα να τρίζει από τα μπάσα μίας μουσικής,η οποία ερχόταν από το πουθενά. Ο μεγαλόσωμος άντρας προχώρησε στο βάθος του υπογείου και έφτασε σε μία τεράστια σιδερένια πόρτα. Η επόμενη του κίνηση ήταν να βγάλει ένα μαχαίρι από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του και να κόψει τις φλέβες του αριστερού του χεριού...έμεινα άφωνη όταν είδα με πόση άνεση άρχισε να χύνει το αίμα του σε μία τρύπα που υπήρχε στο έδαφος δίπλα από την πόρτα....μέχρι που αυτή άνοιξε.
Στην πραγματικότητα είχαμε μπει σε έναν τεράστιο ανελκυστήρα ο οποίος όπως κατάλαβα πήγαινε μόνο προς τα κάτω. Φτάσαμε μετά από πέντε λεπτά αναμονής στον προορισμό μας. Μόλις άνοιξε η πόρτα αντίκρισα ένα θέαμα που μου προκάλεσε δέος. Είχα μπει σε ένα τεράστιο νυχτερινό κλαμπ με πάνω από εφτακόσια vampires να χορεύουνε στο ρυθμό της rave. Πριν προλάβω να καταλάβω τι ήταν αυτό που έβλεπα μπροστά μου άρχισε να στάζει αίμα από την οροφή κι όλοι γύρω άρχισαν να ουρλιάζουν εμφανώς ενθουσιασμένοι και ικανοποιημένοι.
"Αυτό είναι το επονομαζόμενο bloodbath στον κόσμο των βρικολάκων...από 'δω..."είπε ο μεγαλόσωμος άντρας και τον ακολούθησα.
Μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε σε ένα γραφείο αρκετά σκοτεινό,αλλά με πολύ όμορφη διακόσμηση. Στο γραφείο ακριβώς μπροστά μας ήταν κάποιος καθισμένος με γυρισμένη την πλάτη της καρέκλας προς το μέρος μας."Καλώς ήρθες "είπε ο άντρας που καθόταν στην καρέκλα και με αυτήν την φράση γύρισε προς το μέρος μου. Ήταν ένας πανέμορφος άντρας με κόκκινα μάτια,κάτασπρα μαλλιά σε σχήμα λωρίδας και φορούσε κολλητά δερμάτινα μαύρα ρούχα. Στο σημείο που το κεφάλι του ήταν ξυρισμένο είχε ένα τατουάζ που έγραφε κάτι σε κάποια παράξενη γλώσσα.
"Μπορεί να μην γνωρίζεις εμένα αλλά σίγουρα γνωρίζεις τον πιστό μου υπηρέτη..."Με αυτά τα λόγια μέσα από τη σκιά του δωματίου εμφανίστηκε ένας άλλος άντρας...ένα πρόσωπο που ποτέ δεν θα μπορούσα να ξεχάσω. Το τέρας που με είχε δαγκώσει καθόταν απέναντι μου και με κοίταζε με ένα ειρωνικό χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο του...ήθελα να του επιτεθώ εκείνη τη στιγμή αλλά μόλις προσπάθησα να σηκωθώ κατάλαβα ότι πλέον δεν είχα καμία δύναμη...ήμουνα μόνη σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο με τρεις επικίνδυνους βρικόλακες...είχα τρελαθεί απ΄το φόβο μου...

Μέχρι τη μέση...και λίγο πιο μακρυά

2008-05-20T17:37:00.003+03:00

Σου το είπα, πως δεν μπορούσες να γεμίσεις το κενό μου...το κενό δεν μπορείς να το γεμίσεις. Έπαιζες με την ψυχή μου σαν να ήταν μια μικρή πεταλούδα ,την κυνηγούσες ενώ αυτή πετάριζε δίπλα σε έναν γκρεμό γεμάτο όνειρα κι ελπίδα. Μα σε μια στιγμή δεν μπόρεσα να σε κρατήσω κι εσύ έγλυψες το χείλος του γκρεμού κι έπεσες στο σκοτάδι. Εγώ σε κοίταζα,σε κοίταζα μα δείλιαζα να φωνάξω...έκανα ησυχία!
Πάντα προσπαθούσα να γεμίσω με ησυχία το κενό μου...έτσι μου μάθαιναν,έτσι σου μαθαίνουν. Γύρω,μέσα,έξω,πιο έξω κι ακόμα πιο μακρυά. Έφτανες πάντα μέσα μου και γύρω μου κι έξω και πιο έξω κι ακόμα πιο μακρυά. Κι εγώ σ' έψαχνα μέσα σου,πιο μέσα σου μέχρι να φτάσω να σ' αγγίξω. Δεν τα κατάφερα. Παρέμενα σταματημένος σ' ένα κόκκινο φανάρι μονοτονίας. Γύρω σου,μέσα σου κι ακόμα πιο μακρυά....
Έφτανα πολλές φορές , μέχρι τη μέση...και λίγο πιο μακρυά κι ύστερα χανόμουν...γύρω σου. Ρώτησα τα όνειρα αν με ήθελαν εκεί γύρω μα αυτά δεν απαντούσαν γιατί εσύ δεν με έβλεπες. Σου έδινα σημάδια ότι μπορώ να σε ακουμπήσω,μα εσύ έφευγες κι ερχόσουν τη νύχτα στον ύπνο μου και με ρωτούσες πως θα μπορούσες να γεμίσεις το κενό. Ποτέ δεν σου απάντησα.
Σε είχα δει να κόβεις βόλτες στα πιο κρυφά όνειρά μου,μα όταν ξυπνούσα είχες φύγει και μόνο μου με άφηνες. Έπρεπε να θυσιαστείς και να μου δώσεις τον εαυτό σου,το σώμα σου,τα χείλη σου για να με γεμίσεις αλλά δεν το κατάλαβες όταν έπρεπε,γιατί δεν ήξερες τι ήταν,τι είναι.
Κατέβηκες να με δεις όμως,κατέβηκες και μου έριξες μια ματιά...στα ψεύτικα,έτσι για να ευχαριστηθώ και να μάθω τι σημαίνει ελπίδα κι αντάλλαγμα δεν ζήτησες και γι' αυτό σ' ευχαριστώ,άλλος δεν θα το έκανε. Σ' αγαπάω στο είπα....αλλά δεν μπορείς να γεμίσεις το κενό αυτό θυμάσαι που στο είπα????

2008-05-16T06:10:00.002+03:00

Αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου. Κάθε αύριο αποτελεί την πρώτη μέρα για την υπόλοιπη ζωή μας,αλλά αυτό το αύριο με εγκλωβίζει ανάμεσα στις συλλαβές αυτής της φράσης,γιατί πραγματικά η αυριανή μέρα ίσως,ίσως λέω, καθορίσει τη ροή της ζωής μου. Αύριο είναι Παρασκευή 16 του Μάη το έτος 2008.Παρασκευή
Το αύριο αποτελεί μία μέρα πιο κοντά στις πανελλήνιες(τον εφιάλτη που σκέπασε το μυαλό μου όλη αυτή τη χρονιά),μια μέρα πιο κοντά στο καλοκαίρι και ίσως μια μέρα πιο κοντά στον θάνατο μου...Αύριο λοιπόν πρέπει να πάρω μερικές από τις σοβαρότερες αποφάσεις για τη ζωή μου.
Θα ήθελα να μην έφτανε ποτέ αυτή η μέρα. Θα ήθελα αυτά που θέλω να μου δίνουν το δικαίωμα να τα θέλω...'η καλύτερα το δικαίωμα να μπορώ να τα θέλω. Θα ήθελα να ζω σε μια γωνιά της γης που τα πουλιά πετούν ελεύθερα κι ο ουρανός δεν θα τα φυλακίζει,θα' θελα να κοιτώ έναν ουρανό που δεν θα με κλείνει. Θα 'θελα επίσης να πίνω νερό από ποτάμι που δεν θα πληρώνει τους ανθρώπους και να πατώ σε χώμα που ποτέ δεν μάτωσε. Θα 'θελα τα παιδιά μου να τα κοιτώ στα μάτια και να είμαι περήφανος,γιατί τους επέτρεψα να ζήσουν σε εποχές που ο κόσμος είναι πράσινος και γαλάζιος,θα' θελα ο χρόνος να ήταν όνειρο κι ο ύπνος εφιάλτης,θα' θελα να 'χα φτερά να πετώ και να πετώ σαν τον βασιλιά του ουρανού. Θα ήθελα τα πόδια μου να πατάνε σε μια γη που άσφαλτος δεν θα υπάρχει και οι γκόμενες θα διψάνε για ελευθερία και δεν θα υποτάσσονται στη μόδα. Θα ήθελα ακόμα τα μάτια των ανθρώπων να μην αντικρίζουν θάνατο και στα αυτιά τους να μην φτάνουν ψιθυριστά κραυγές αθώων. Θα ήθελα τέλος το τέλος να μην έφτανε ποτέ και η αρχή να ήτανε παρθένα.
Για όλα αυτά τα θέλω τα κάνω όλα,αλλά δεν θέλω η λέξη ελευθερία να κρύβεται πίσω από τη λέξη "πρέπει" ρε γαμώτο,δεν Θέλω...

Μια...απίστευτη (?) ιστορία...

2008-04-07T18:51:00.004+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα,
κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι
πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομμύρια κατοίκους
που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του
Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που
πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε
μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο,
λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι
εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής
αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για
παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να
επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή,
εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει
το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν,
αυτοχρίστηκε 'υπερπολίτης' και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας
ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά
επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο
καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.
Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει
στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους
παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι
πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής
συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους
πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως
μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους
κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για
να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά!
Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι
γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η
συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι
γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες
γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της
αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδυ Το καλύτερο; Μοίρασε στους
πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή
να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα
φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως
περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τι που
ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό
του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν
υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να
δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της
Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης
ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα
(!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος,
προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε
αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα
εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και
ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus,
τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο
παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα
συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά
του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη
μεταδόσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο
έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

http://en.wikipedia.org/wiki/Antanas_Mockus

ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Yolanda Koliou ή καλύτερα Zoleira που μου στέλνει τα ωραιότερα e-mail!!

Arcturus...The greatest band

2008-03-30T20:49:00.003+03:00

Demon Painter

walking among shadows
shady characters of faded cast
acting out their last role
beautiful lonely stars

these are my people
these fallen stars
you may think you see us
you never had a part

flickering performance
on a burning stage
in naked daylight
for you to hate

directing the audience
i paint in tones of gray
in shades of black
in cold dismay

i paint my deamons
as scars of blood
in a barren landscape
where all is lost

Ad Absurdum

This dead orchestra
play on instruments
strung with the fibres
of my mind

And skeletons dance
they have no voice
and no complaint

But I am still flesh
and will not serve
you vampire fools
bringing you life
by invoking dead

I'm tired of telling stories
with this ghostvoice of mine
so you can say you don't
believe in ghosts

You drink me animal
wasted on my madness
leaving me blank and empty

But tonight
I'm Houdini
Gonna kill my shadow
penetrate your sanctum

See your loss
through your eyes
and laugh as two
you not knowing why
and wanting to die

Nightmare Heaven

The subjects of sleep
Their faces once awake
on sodomy and death
and smoke and laughter
their feet no longer
underground

The snow hides the traces
never set in a first place

This negative kingdom
hey horrible and white
the angels all stone
passing their years
hoping to be saved
from oblivion
not by oblivion

And the miracle is that
nothing has happened
nothing has a history
or a name

Only the voice
of falling snow

Painting my Horror

It was a dark night, I couldn't see;
And sences were unbound in ESP

When in dream awake,
I'd paint.
Subconscious, the expance I saw

The portal to minds eye, open!
- I contemplated
Who it was that pulled the strings

Of those things I saw in dreadful masquerade
Of stark madness went merry round with my head

I passed out, embraced their world
Savoured the poetry of revolt -
Sheer elegy of menace

I have not been the same since,
I took on the profession of a devil
The world I see in a grotesque light

Evil perform with the gestures of a clown

Pure I live in blasphemy
Mephisto I am hidden in Madonnas gown
From the code of common sense I'm free
To bad you are not here to partake my strange horror

'Cause here is where our ways will part
I will not exchange this power,
spring of my suffering,
I do not envy the conscience pure
of the blind man in his bliss world
I would not be devoid the fruit of guile

Επαναστάτης

2008-03-30T18:31:00.006+03:00

Κι εσύ που ήσουν,τι έκανες;
Σε ποια γωνιά έγειρες την ψυχή σου
και δεν έβλεπες τα μάτια μου
και δεν άκουγες τη φωνή μου;

Γιατί όταν το βλέμμα μου καρφωνόταν πάνω σου
δε δέχτηκες να με κοιτάξεις;
Γιατί προτίμησες να κρυφτείς και να παραδώσεις
σε 'μένα τον κόσμο;

Τη δύναμή σου δεν τη χρειάστηκα

Θα σε φώναζα προδότη...
Μα δεν είσαι.
Θα σε φώναζα δειλό...
Νομίζω δεν είσαι.

Γιατί όταν με έβλεπες να πολεμάω για 'σένα,
για όλους μας,δεν γύρισες να βοηθήσεις;
Γιατί κρύφτηκες στη σκιά του ωχαδερφισμού σου;
Γιατί και πάλι οι λέξεις δεν μπόρεσαν να βγουν από το στόμα σου;
Γιατί πάλι πάλεψα για 'μας μόνος;

Θα σε φώναζα ψεύτη....
μα δεν είσαι.
Θα σου φώναζα να έρθεις...
μα δεν θα ερχόσουν.

Κοίταζες ριμαγμένος...
πίσω από ρωγμές ανάμεσα σε 'σένα
κι ότι θεωρούσες κακό κι άσχημο.
Εμένα όμως άφησες να σε βγάλω
από το σκοτάδι της ντροπής και του φόβου σου.

Ήπιες γουλιά-γουλιά ότι μπορούσες
να πάρεις από τον κόσμο
κι όταν ήρθε ο λογαριασμός
στο μεγάλο τραπέζι της γιορτής
άφησες εμένα μοναχό πότη
να πληρώσει το χρέος σου.

Θα σε φώναζα φυγά...
μα δεν είσαι.
Θα σε φώναζα κλέφτη...
μα δε μπορώ.

Με άφησες μόνο στο σταυρό του μαρτυρίου
να πεθάνω για χάρη σου
και με ένα άρρωστο βλέμμα
παρακολούθησες τον πνευματικό θάνατό μου.

Ήσουνα εχθρός όταν χρειάστηκα υποστήριξη
κι ήρθες μαζί μου
όταν σου τα έδωσα έτοιμα στο πιάτο
κι εμένα
μου έσπασες τα δόντια
για να αρπάξεις το μερτικό που δεν σου ανήκε.

Θα σε φώναζα κομφορμιστή...
μα δεν είσαι.
Θα σε φώναζα αντιδραστικό...
σίγουρα δεν είσαι.

Φύτεψες σπέρματα ψέματος στη σκέψη μου
και δηλητηρίασες το νου μου
όταν κατάλαβες ότι έτσι θα γίνεις αρεστός
και δε σε ένοιαζε τότε τι θα απογίνω.

Γέμιζες κάθε βρόμικο σημείο του μυαλού σου
με λίγο από το δικό μου είναι
και δε στάθηκες -παρα μόνο όταν έγινα σπουδαίος-
να με πλησιάσεις και να κλέψεις λίγο από το ποτό μου.

Έκανες τόσα πολλά
κι εγώ σε δέχτηκα μαζί μου
και ποτέ δε σου είπα πόσο με πλήγωσες
...ίσως χωρίς να το καταλάβεις.

Θα σε φώναζα μαλάκα...
αυτό είσαι.
Θα σε φώναζα πουστάκι...
αυτό είσαι.

ΚΙ ΕΓΩ:ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ

Όπως λένε οι Nevermore:
I have tasted plesures of the flesh,
and drunk the pleasures of the mind,
to reach the point I've attained,
clear focused and defined!

Vampire(part2)

2008-03-09T19:03:00.005+02:00

Μέσα σε όλη αυτή την ασφυκτική κατάσταση δεν κατάφερα να φωνάξω...δεν μπορούσα να ενεργήσω με κάποιον τρόπο για να σωθώ από τον κίνδυνο που με είχε περικυκλώσει. Μέχρι που ο άντρας έφτασε κοντά μου...άπλωσε το χέρι του και με τα πολύ μεγάλα νύχια του χάραξε το αριστερό μάγουλό μου. Λίγο αίμα κύλησε πάνω στο μάγουλο μου και με έκανε να τσιρίξω με όση δύναμη μου είχε απομείνει...ο άντρας κοίταξε δεξιά μετά αριστερά και αφού βεβαιώθηκε ότι κανείς δεν με είχε ακούσει μου έπιασε τα χέρια και τα κώλυσε στον άσπρο τοίχο πίσω μου. Άνοιξε το στόμα του και μέσα υπήρχαν δύο δόντια που ξεχώριζαν από τα υπόλοιπα...έμοιαζαν με δόντια φιδιού ή...vampire.
Από το βάθος του μυαλού μου πέρασαν πολλές εικόνες από σκηνές με αυτά τα πλάσματα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε είχα τρελαθεί,έφταιγε η ανάγκη για ναρκωτικά,ο φόβος που με έλεγχε ψυχολογικά,ή αλήθεια απέναντι μου είχα ένα γοητευτικό vampire έτοιμο να με δαγκώσει;Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:"Καλώς ήρθες στον κόσμο μας ...απόλαυσε το".Με δάγκωσε απότομα στο αριστερό κομμάτι του λαιμού. Το καυτό αίμα άρχισε να κυλάει στο λαιμό μου,οι φλέβες μου παραχωρούσαν όλο το ζωτικό αυτό υγρό στον άνθρωπο που ρουφούσε από μέσα μου τη ζωή μου. Κοίταξα για μία τελευταία φορά το vampire στα κατάκόκκινα μάτια του και λιποθύμησα.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου με την εντύπωση ότι όλα αυτά ήταν ένα τρομακτικό όνειρο...είχα κάνει λάθος. Το σώμα μου έτρεμε και αισθανόμουν κουρασμένη και πεινασμένη. Πήγα να σηκωθώ από το κρεβάτι μα τα πόδια μου ήταν τόσο μουδιασμένα που δεν με κρατούσαν...έπεσα κάτω. Κοίταξα στον καθρέφτη και είδα το ίδιο πρόσωπο,το ίδιο σώμα που αντίκριζα τον τελευταίο καιρό στον καθρέφτη...ωστόσο κάτι ήταν διαφορετικό εκεί μέσα. Παρατήρησα ότι τα δόντια μου είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν...οι σκυλόδοντες έμοιαζαν πλέον με τα δύο μεγάλα δόντια που είχα αντικρίσει το προηγούμενο βράδυ στον άνθρωπο που μου είχε προκαλέσει όλα αυτά και η πληγή στο αριστερό σημείο του λαιμού μου δεν έδειχνε να έχει επουλωθεί.
Μετά από δύο ώρες που κοίταζα τον καθρέφτη στο σκοτεινό δωμάτιο μου κατάφερα να σηκωθώ. Μόλις άνοιξα την πόρτα το φως του ήλιου με έκανε να δακρύσω και ένιωθα ότι το σώμα μου ξαφνικά ζεσταινόταν υπερβολικά. Με πολύ προσεχτικό τρόπο έφτασα στην κουζίνα. Καθώς έτρωγα πολλές σκέψεις με στοίχειωναν αλλά το κυριότερο που σκεφτόμουνα και δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν πως έφτασα σπίτι...και φυσικά τι ήμουνα τώρα. Είχα τόσες απορίες μα καθόλου δύναμη για να τις λύσω.
Μπήκα στην μπανιέρα κι έμεινα για αρκετές ώρες εκεί. Κάθε μισή ώρα με έπιανε μια ανεξήγητη δίψα και το νερό δεν μπορούσε να με ικανοποιήσει απόλυτα. Ένιωθα πολύ κουρασμένη και πήγα να κοιμηθώ...το παράξενο όμως ήταν ότι μόλις νύχτωσε δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Μόλις τα πάντα γύρω μου σκοτείνιασαν ήταν σαν να ξαναβρήκα τις δυνάμεις μου. Τα μάτια μου είχαν ανοίξει,το σώμα μου βρισκόταν σε πολύ καλή κατάσταση και το πιο παράξενο ήταν ότι δεν είχα ανάγκη να πάρω ναρκωτικά!
Πάνω απ' όλα όμως ήταν αυτό το παράξενο συναίσθημα ότι χρειαζόμουν απαραίτητα κάτι να με γεμίσει....είχα μια υποψία για το τι ήταν αλλά δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι. Βγήκα έξω και πήγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στον αδερφό μου. Ο αδερφός μου ήταν μικρότερος από εμένα αλλά σπουδάζαμε στην ίδια πόλη και είχαμε πολύ καλές σχέσεις...ήταν ψιλός με κοντά καστανά μαλλιά και είχε το πιο αθώο βλέμμα στον κόσμο...αν τον γνώριζες τον ερωτευόσουν αμέσως. Ήταν ο μόνος συγγενής που μου μιλούσε από τότε που όλοι στην οικογένεια μου είχαν μάθει ότι ήμουνα ναρκομανής.
Του είπα τι έγινε ...του έδειξα τις πληγές μου κι αυτός είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα...αλλά με πίστεψε..ήξερε ότι ποτέ δεν έλεγα ψέμματα. Μόλις του είπα όλα αυτά πήγε να κάνει καφέ και για τους δύο ,γιατί κατάλαβε ότι θα μιλούσαμε όλη τη νύχτα...όλη αυτή την ώρα εγώ ένιωθα τη δίψα μου να μεγαλώνει κι άρχισα να καίγομαι μέσα μου...φοβόμουνα.Ξαφνικά άκουσα από το δωμάτιο στο οποίο είχε πάει ο αδερφός μου για να κάνει καφέ έναν παράξενο ήχο και τον αδερφό μου να φωνάζει από πόνο.
Έτρεξα στην κουζίνα και ανακουφίστηκα όταν κατάλαβα ότι απλά ο αδερφός μου είχε σπάσει ένα φλιτζάνι επειδή κάηκε...ωστόσο το αίμα στα χέρια του ήταν αρκετό και δεν σταματούσε. Πήγα στο μπάνιο να φέρω γάζες και ότι άλλο χρειαζόταν. Ξεκίνησα να δένω τα ματωμένα χέρια του όταν ξαφνικά...ένα συναίσθημα κατέκλυσε την ψυχή μου. Έμεινα να κοιτάζω το αίμα και ήθελα σαν τρελή να το γλείψω. Κοίταξα τον αδερφό μου στα μάτια και κατάλαβα ότι κι αυτός με κοιτούσε πανικόβλητος. Ένιωσα το σώμα του να τρέμει και το πρόσωπό του να με κοιτάει με φρίκη..με έπιασε κρύος ιδρώτας και τα μάτια μου είχαν αρχίσει να ερωτεύονται το αίμα που κυλούσε. Δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου,όλα τα σωματικά μου κύτταρα με ωθούσαν να γλείψω λίγο αίμα από την πληγή...αντρίχιασα.Είχα μείνει να κοιτάζω την πληγή, ο αδερφός μου είχε παγώσει και το χέρι μου κρατούσε ακόμα το ματωμένο χέρι του ... δεν είχα άλλη επιλογή,είχα αρχίσει να πονάω....

Το πρώτο βαμπιρικό ποίημα(1748)

2008-03-07T13:55:00.005+02:00

Και καθώς ήσυχη θα κοιμάσαι εδώ
Έρποντας θα' ρθω σε' σένα
Τη ζωή και το αίμα να σου πιω
Κι έτσι θα τρέμεις για μένα
Κι εγώ θα σε φιλώ
Και το κατώφλι του θανάτου θα διαβείς
Με φόβο,μέσα στην κρύα μου αγκαλιά
Και θέλω μόνο αυτό να σε ρωτήσω
Πριν μαζί σου να πετάξω
Ποια μάνα θα σου δείξει
Αυτό που έχω εγώ να σου διδάξω???

Vampire(part1)

2008-03-06T19:33:00.005+02:00

Φύσηξε αεράκι από το μισάνοιχτο παράθυρο του μικρού δωματίου μου...τα φύλλα του όμορφου δέντρου έξω στο σκοτεινό δρομάκι της γειτονιάς έπεφταν με ταχύτητα κάτω,πέθαιναν. Όλα γύρω ήταν όμορφα και ήσυχα σαν να περίμεναν την εκτέλεση κάποιου μουσικού κομματιού που θα ταίριαζε με τη νεκρική ατμόσφαιρα που τόσο σοφά είχε ποιηθεί από τη φύση. Τα αστέρια έλαμπαν και το μόνο φως -εκτός από τη λάμπα του δρόμου που αναβόσβηνε αρκετά μέτρα πιο μακρυά -προερχόταν από το γεμάτο ασήμι φεγγάρι.
"Πρέπει"..είπα μέσα μου και σηκώθηκα από το κρεβάτι. Κοίταξα στον καθρέφτη του δωματίου και αμέσως εμφανίστηκε η συνηθισμένη μορφή μιας γυναίκας που πριν λίγες μέρες άφησε πίσω της 18 καλοκαίρια ζωής...Τα κόκκινα μακριά μαλλιά μου που ήταν τόσο μακριά ώστε να αγγίζουν τη λεπτή μέση μου,τα μαύρα μάτια μου και τα κατακόκκινα σαρκώδη χείλη μου με έκαναν να φαίνομαι πανέμορφη...πράγματι ήμουνα...τότε.Ωστόσο πίσω από αυτή την όμορφη κοπέλα κρυβόταν ένα νοσηρό μυαλό , ένα αρρωστημένο πλάσμα.
Βγήκα γι' άλλη μια φορά στο δρομάκι και προχώρησα μέχρι να βρω τον άνθρωπο που θα ανακούφιζε τον πόνο μου...ναρκωτικά...πρέζα...δεν άντεχα. Το μέτωπό μου είχε ιδρώσει και το μυαλό μου είχε θολώσει,ήθελα σαν τρελή 2 γραμμαριάκια ή και λιγότερο...έτσι για να μην πονάω...ψυχικά,σωματικά...δεν άντεχα. Μέσα σ' αυτήν την ταλαιπωρία,μέσα σ' όλο το σκηνικό του πόνου κρύφτηκε και το φεγγάρι και για άλλη μια φορά προχωρούσα μόνη κι ακόμα δεν είχα βρει αυτό που έψαχνα...
Οι δείκτες του ρολογιού μου έδειχναν τρεις ακριβώς και η πόλη μου θύμιζε ότι δεν θα μπορούσα να βρω κοντά στη γειτονιά μου αυτό που έψαχνα. Απομακρύνθηκα λοιπόν και κινήθηκα με όσες ελπίδες μου απέμειναν στο παρκάκι που ήξερα ότι θα βρω αυτό που ζητούσα. Μετά από δέκα λεπτά πόνου κι αγωνίας οι μαύρες δερμάτινες μπότες μου περπατούσαν πάνω στο λιθόστρωτο δρομάκι που οδηγούσε στον άνθρωπο που είχα ανάγκη και η μαύρη και μακριά καμπαρντίνα μου φλέρταρε με τον άνεμο που τώρα πλέον φυσούσε απειλητικά.
Ενώ προχωρούσα διψασμένη για πρέζα προς την πηγή της ελευθερίας μου ένας αρκετά ψιλός άντρας εμφανίστηκε μπροστά μου. Φορούσε κολλητό δερμάτινο παντελόνι,κολλητή δερμάτινη μπλούζα και τα μάτια του τα έκρυβαν μαύρα γυαλιά. Ωστόσο ένιωθα ότι πίσω από αυτά τα μαύρα γυαλιά δύο σατανικά μάτια με κάρφωναν και ο νεαρός άντρας είχε καταφέρει να γευτεί μ' αυτά κάθε κομμάτι του νεανικού σώματος μου.Ανατρίχιασα...αλλά η δόση που έπρεπε να πάρω ήταν κάτι που με έκανε να ξεχνάω οτιδήποτε άλλο.
Έκανα δέκα βήματα μέχρι να φτάσω στο σημείο που στεκόταν ο ατάραχος άντρας. Παρατήρησα ότι τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά του είχαν ανακατωθεί από το πείραγμα του ανέμου,όμως αυτός δεν έκανε καμία κίνηση για να τα μαζέψει...απλά με κοιτούσε και πρόσεχε το κάθε βήμα μου με το ίδιο ανέκφραστο περίεργο πρόσωπο. Τον προσπέρασα αλλά αυτός συνέχισε να με κοιτάζει...μερικά βήματα ακόμα και θα έφτανα...λίγο ακόμα ήθελα.
Ξαφνικά άκουσα έναν περίεργο θόρυβο πίσω μου. Γύρισα αργά και κατάλαβα αμέσως ότι ο περίεργος άντρας είχε εξαφανιστεί. Έμεινα αρκετή ώρα να κοιτάω πίσω μα τα μάτια μου είχαν αρχίσει να πονάνε και δεν καταλάβαινα πλέον τι έβλεπα. Τελικά θεώρησα ότι το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια γιατί είχα δύο μέρες να ξεχαρμανιάσω. Μόλις όμως γύρισα το κεφάλι αντίκρισα τον άντρα να στέκεται σε απόσταση αναπνοής.
Είχε βγάλει τα γυαλιά και με κοιτούσε με δύο αφύσικα κόκκινα μάτια...που νόμιζα πως θα έσταζαν αίμα σε λίγο. Άρχισα να τρέχω με όση δύναμη είχε απομείνει στις φλέβες των εξαρτημένων οργάνων μου. Ο άντρας όμως δεν κουνιόταν...έτσι νόμιζα.Έτρεχα..έτρεχα και το μυαλό μου γέμιζε εφιάλτες καθώς πύκνωναν οι σκέψεις και οι λέξεις μέσα μου...βιασμός, κακοποίηση,θάνατος και οι δυνάμεις μου με εγκατέλειπαν,ήθελα τη δόση μου σαν κολασμένη...
Σταμάτησα αρκετά μέτρα μετά και στήριξα το κορμί μου στον λευκό τοίχο του πρώτου σπιτιού έξω από το πάρκο. Έπεσα κάτω και κάθισα για αρκετή ώρα εκεί...μέχρι που ο αέρας σταμάτησε και τα σύννεφα είχαν αφήσει το φεγγάρι να μου ξαναπροσφέρει το φως του. Έτρεμα και πονούσα...δεν άντεχα άλλο. Στάθηκα ξανά όρθια και επιτέλους είχα ανακουφιστεί από το φόβο του παράξενου άντρα...έτσι νόμιζα. Και πράγματι μόλις σηκώθηκα άκουσα βήματα να πλησιάζουν.
Δύο κόκκινα μάτια που με κοιτούσαν σαν ένα κομμάτι κρέας πλησίασαν και ο κάτοχος τους γέλασε μόλις αντίκρισε την τρομαγμένη έκφραση του προσώπου μου. Έμεινα ακίνητη,όλο μου το σώμα είχε παραλύσει. Ο άντρας σήκωσε απότομα το χέρι του και με ένα χτύπημα των δαχτύλων του με έκανε να παραλύσω. Έπεσα στα γόνατα. Είχα τρομοκρατηθεί τόσο πολύ που ξαφνικά το παντελόνι μου γέμισε ούρα τα οποία δεν μπορούσα να συγκρατήσω στην κατάσταση που ήμουν. Άρχισα να κλαίω από φόβο και ταραχή...ο άνθρωπος που είχε προκαλέσει όλον αυτό τον φόβο προχωρούσε απειλητικά προς το μέρος μου χαμογελώντας ειρωνικά...η αναπνοή μου είχε κοπεί....

Σε μια γωνιά...

2008-02-27T20:56:00.002+02:00

Μην τον ξυπνάς,άφησέ τον κοιμάται...
Πάντα κοιμότανε
Στις φλέβες του δεν ρέει κάτι να τον ξυπνάει
Τι ζωή του την έβαψε με χρώματα

Μην το ψάχνεις σου λέω θα πεθάνει
Πριν προλάβει ν' ανοίξει τα μάτια του
Θα πεθάνει και τίποτα δεν θα 'χει σκεφτεί
Άφησέ τον να ονειρεύεται

Μην κουνάς το κεφάλι αρνητικά
Μην στρέψεις τα μάτια
Προχώρα μην στέκεσαι
Ναι...σε 'σένα μιλάω

Μην γίνεις σαν κι αυτόν
Βάψε τη ζωή σου σε χρώμα που ν' αγγίζει
Μη γυρνάς μη ρωτάς τι με κοιτάς
Προχώρα...

Είναι λευκός ο ουρανός και στάζει πρέζα σήμερα
Αν είναι να ξυπνήσεις μην το κάνεις τώρα
Αν πρέπει να ξυπνήσεις μην το κάνεις ποτέ
Αν όμως θέλεις να ξυπνήσεις κάποτε θα το κάνεις

Θα γίνεις σαν τους άλλους...
Πρεζάκι εξαρτημένο από τον κόσμο
Θα σε βάλουνε για ύπνο
Τι με κοιτάς δεν το 'ξερες??

Κι εσύ μια μοβ φιγούρα είσαι
Μια μοβ μουντζούρα που λερώνει
Το λευκό χαρτί της ζωής..
Το γεμίζει ιδρώτα κι αίμα

Μην αναρρώσεις μείνε με τραύματα
Το τραύμα είναι πιο καυτό
Σε κάνει να νιώθεις
Αν νομίζεις ότι τελειώνει βάλει αλάτι στην πληγή

Μην τους αφήσεις να σε πάρουν
Στον αιώνιο ύπνο τους
Γίνε κι εσύ σφηνάκι και
Βρες ποτήρι να χωθείς

Μην είσαι βλάκας μην κοιμάσαι
Γίνε για λίγο ένα κομμάτι άνθρωπος
Δες τη ζωή σου σαν μια παρθένα γριά
Που της έκλεψαν τον ήλιο

...Αν καταφέρεις να γίνεις μια πέτρα
Που θα σταματήσει έστω και για λίγο
Τα γρανάζια του κόσμου
Τότε να' σαι ευτυχισμένος

Είναι ξένος ο κόσμος που μας δώσανε
Οι κουφάλες...είναι αλλότριος
Ήρθες σε μια ζωή και δεν σε ρώτησαν
.....αν θέλεις

Ήρθες σε μια γωνιά ζωής
Για να καταλάβεις πως είναι
Να 'σαι...
Τόσο μόνος

Μην τον κοιτάς...ακόμα κοιμάται
Τίποτα δεν άκουσε και
Τίποτα δεν πρόκειται να καταλάβει
Μην τον ξυπνάς...κοιμάται

Κι αυτή είχε κάτι να πει

2008-02-26T12:31:00.005+02:00

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστό στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κι αυτή είχε κάτι να πει αλλά την έθαψαν.Καμια διαφήμιση και καμιά προβολή στον τομέα ποίηση...ήταν και ηθοποιός.Και να σας πω...καλύτερα που δεν το έκαναν κι η ίδια-είμαι σίγουρος-δεν θα το 'θελε.

"Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι "ποιητές" έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω από όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες...
Ας ξεμπερδεύω με τα βιογραφικά. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή δούλεψε σαν ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το "Τρία κλικ αριστερά" και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988). Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι΄αυτό σπάνια θα δείτε να αναφέρονται σε αυτήν στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αυτοκτόνησε το 1993 με χάπια σε ηλικία 53 χρονών... "

Pws????

2008-02-26T01:10:00.004+02:00

Pws to katalabaineis?Pws kapoies fores ftaneis ta oria sou kai nomizeis oti to kefali sou einai mia mpala skata pou tha 3erasei tis skepseis sou?Pws mazeueis kommati kommati ta eggefalika sou kuttara kai ta bazeis se mia seira?Pws afhneis to xrono na s' afhsei kai pws ginese anthrwpos meta apo kati toso dunato?
Polu duskolh skepsh den einai?
Ena mikro tragoudi sto mualo olwn einai pou polles fores mas krata zwntanous kai alles pou mas kanei na eimaste mikroi mprosta se...mprosta se 3ethwriasmena oramata.Einai duskolo na xarakthrizeis ton kosmo me le3eis pou den se xarakthrizoun alla akoma duskolotero na psaxneis kai na mhn mporeis na breis kamia apo autes tis le3eis...
Exeis skeftei pote poso tha htheles na eisai ...oxi edw...?
Sigouros eimai oti to ekanes...ma polles fores ta koinwnika dedomena h toulaxiston oti mporei na nomizoun dedomeno se auto to koinwnomiko periballon mas anagkazoun na niwthoume mikroi,polu mikroi gia na polemhsoume ta dedomena...Pou se telikh analush olous ta dedomena tous bolepsan kai osoi ginane epanastates kataferan oi "megaloi" na tous kanoun na 3exasoune gia ti polemane.Etsi to kefali sou ginetai enas dekths bombardismou pou se kanei na katariese thn wra kai th stigmh pou thelhses na zhseis anamesa se anthrwpous...
Esta3an dwseis panw sou kai tis dexthkes xwris na to theleis...xwris na to 3ereis.Edwsan dwseis,komformismou,antidrashs,xrhmatwn,uposxesewn se omades anthrwpwn gia na ginoun sklaboi gia ta granazia ths mhxanhs tous...blepeis re file omws kapoioi apo emas isws na phran dwseis diaforetikes...Kapoioi apo emas isws na exwsan toso batheia sta autia tous ta akoustika pou h melwdia tous gemise kai 3exhlhse...kai kataferan...
Einai dunato sunaisthhma o fobos, se gemizei ,kai osoi kataferan na paroun dwseis eleutherias ki oxi plasarismenes skepseis upnwtismou kai aposuntheshs katalaban oti o fobos isws na uparxei gi autous...
Fobamai na mai monos mou...to exw niwsei...exw niwsei na eimai monos se mia pagwmenh korufh mona3ias kai ekei pou ola deixnoun na teleiwnoun enas magos apo kapou makria na sou deinei dunamh gia na katafereis na anapneuseis kai na epaneltheis...Pnigmos...
MNM:OXI EDW...OXI MONOI...

Silent Death

2008-02-25T15:22:00.007+02:00

Τα σύννεφα έσταζαν αίμα...είχε δημιουργήσει μια μικρή λιμνούλα λίγο πάνω απ' τα βουνά,όπου ο αφέντης ήλιος έδυε και ξεκούραζε τις φωτεινές ακτίνες του. Το φεγγάρι από την άλλη πλευρά κυνηγούσε τους μεταξωτούς ανέμους και σκέπαζε με το ασημένιο του πρόσωπο τη γριά νύχτα,που με το φόρεμα της στολισμένο μ' άστρα χόρευε στο ραντεβού της με τη μητέρα φύση . Η τελευταία ξεκούραζε τα φυτά και τα ζώα της και με τις απαλές φτερούγες της σκέπαζε τον σκοτεινό ουρανό. Το ρυάκι που έγλυφε την καταπράσινη πεδιάδα έκανε έναν θόρυβο παραμυθένιο και δροσιστικό που στο πέρασμά του ενοχλούσε τον μοναχικό καβαλάρη,ο οποίος καβάλα στο λευκό του άλογο είχε περάσει χιλιάδες ρυάκια για να φτάσει ως εκεί. Τώρα ξάπλωνε στο ανθοστόλιστο γρασίδι και μπορούσε να νιώσει και να ακούσει την κάθε κίνηση γύρω του.
Το μυαλό του όμως είχε ξεφύγει από το πρόσωπο της πραγματικότητας. Τα ξανθά μαλλιά του υπάκουαν στο πείραγμα του ανέμου και τα κατακόκκινα χείλια του είχαν γεμίσει από τη δροσιά που τους πρόσφερε το ρυάκι. Τα γαλανά μάτια του όμως ήταν αλλού...είχαν ταξιδέψει ψηλά στο φόρεμα της νύχτας κι έπαιζαν με τ' αστέρια. Σαν ξεθωριασμένες εικόνες αναδύονταν από το βάθος του μυαλού του αναμνήσεις φρίκης που οπωσδήποτε δεν ταίριαζαν με το ευτυχισμένο περιβάλλον γύρο του. Οι κόκκινες παπαρούνες πίσω από το δεξί του αυτί ταίριαζαν με το αίμα που κυλούσε σαν ποταμάκι και ενωνόταν με της φιλήδονες φυλλωσιές λίγα μέτρα πίσω. Τα γέρικα δέντρα στο βάθος,στο δασάκι που έσφυζε από ζωή,έμοιαζαν αναστατωμένα από την απρόσμενη επίθεση του αέρα που φυσούσε.
Αλλά το μυαλό του ήταν αλλού. Για μια στιγμή ένα μαύρο κοράκι πέταξε πάνω στο κατώφλι του ουρανού και χάθηκε στο χρόνο. Τα μάτια του άντρα πλανήθηκαν ελεύθερα στον σκοτεινό ουρανό και χάθηκαν μαζί με το πέταγμα του πτηνού. Το ταξίδι του ακολούθησε τη ροή του ανέμου κι απλά χάθηκε ανάμεσα στη δύση και την ανατολή,τον βορρά και τον νότο.
Μια μικρή κάμπια σκαρφάλωνε γεμάτη περιέργεια στον ώμο του και τον ανάγκασε να την προσέξει. Αυτός έκανε πως δεν τον ένοιαζε κι αυτή συνέχισε το ταξίδι της ως γνήσιος ταξιδιώτης της φύσης. Για αρκετή ώρα αργότερα τα πάντα έμειναν σταθερά,ακίνητα και μόνο ο ήχος που έκανε το ρυάκι έδινε την αίσθηση ότι ο χρόνος δεν είχε σταματήσει.
Ο άντρας έκλεισε τα μάτια του...βυθίστηκε στις σκέψεις του...αποχαιρέτησε τον εαυτό του και πέθανε!

Περιμένω σχόλια και παρατηρήσεις